“สองล้านล้านเซี่ยปี้!”
“ว่ายังไงนะ?!”
ท่านเฉินคราวนี้อยู่ไม่ติดที่แล้ว พอได้ยินตัวเลขนี้ก็เด้งพรวดขึ้นยืน สายตาจ้องราวกับจะกินซูโม่เข้าไปทั้งตัว
ถ้าเป็นปกติ สองล้านล้านถึงจะเยอะ แต่เซี่ยกั๋วก็ใช่ว่าจะหามาไม่ได้ ทว่าในจังหวะแบบนี้จะให้ยักย้ายเงินสองล้านล้านเซี่ยปี้กลางคัน มันออกจะ... ฝืดเคืองไปหน่อย เพราะเงินคงคลังถูกวางแผนไว้ตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว จู่ๆ ซูโม่มาไม้เด็ดเข้าให้ทีเดียว คงทำให้แผนเดิมปั่นป่วนหมด
“นี่นายจะสร้างเสาสัญญาณเน็ต หรือจะสร้างเรือรบกันแน่?”
ท่านเฉินห่อเหี่ยวใจจนแทบกระอัก “สร้างเสาสัญญาณเน็ตทั่วประเทศ มันต้องใช้เงินมหาศาลขนาดนี้เลยหรือ?”
“ท่านเฉิน สถานการณ์ปกติน่ะ ไม่ต้องใช้ถึงขนาดนั้นก็จริง แต่เสาสัญญาณเน็ตที่ผมออกแบบ มันต่างจากของประเทศต้าหยางหมดเลยนะครับ ไม่ว่าจะฮาร์ดแวร์หรือเทคโนโลยี ก็ปรับเปลี่ยนไปเยอะ งั้นต้นทุนการสร้างมันก็ต้องบวกเพิ่มตามเป็นธรรมดา”
“อีกเหตุผลนึงคือ เสาสัญญาณเน็ตที่ผมออกแบบเนี่ย รองรับการส่งสัญญาณเทคโนโลยีเน็ตหลายตัวพร้อมกัน หมายความว่า ต่อให้วันข้างหน้าเทคโนโลยีเน็ตเจเนอเรชัน 5 คิดค้นสำเร็จ ก็ไม่ต้องสร้างเสาใหม่ ให้เอามาใช้งานได้เลย เป็นเรื่องที่ทำทีเดียวจบเลยด้วยครับ เพราะงั้นก็เลยต้องใช้เงินมากขนาดนี้” ซูโม่อธิบาย
“ซูโม่ เทคโนโลยีเน็ตมันก็สำคัญอยู่หรอก แต่ตอนนี้ที่จำเป็นต้องใช้เงินน่ะมีเยอะเกินไป สองล้านล้านกลัวว่าจะรวบรวมมายากเหลือเกิน นายลองว่า... จะลดต้นทุนการสร้างลงหน่อยได้ไหม?” ท่านเฉินลองเชิงเสนอ
“ไม่ได้!”
ซูโม่เข้าใจความลำบากใจของท่านเฉิน ทว่าถ้าด้วยเหตุผลแค่นี้แล้วต้องลดต้นทุนการสร้างเสาสัญญาณเน็ต ต่อให้ไม่ใช่ตัวเขา จะเป็นใครก็ตามที่ทำงานวิจัยก็คงไม่มีทางยอม