การปะทะพร้อมปะทุขึ้นทันที บรรยากาศในหอประชุมเริ่มตึงเครียดขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล
หมีล่างกับสมาชิกเสี่ยวเจี้ยนอีกสิบคนยืนเรียงกันอยู่ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและตื่นเต้น พากันเอาศีรษะโน้มกระซิบคุยกันเบา ๆ
"ตื่นเต้นจะแย่แล้ว นับจากงานแข่งแฮ็กเกอร์ปีก่อนจบไป เราก็ไม่เคยเห็นหัวหน้าแผนกลงมืออีกเลย"
"เมื่อกี้โปรแกรมกำจัดไวรัสของอาจารย์ซูดูเหมือนจะเจ๋งมาก ถึงกับกำจัดไวรัสดีวายได้ภายในเวลาอันสั้น หัวหน้าแผนกจะไหวเหรอ?"
"พูดบ้าอะไรของแก ไหวเหรอมันคือคำที่พูดได้เหรอ? นั่นคือหัวหน้าแผนกนะเว้ย ไส้ศึกชัด ๆ!"
"ฉะ...ฉันแค่พูดเล่น คนอื่นไม่ไหวก็จริง แต่หัวหน้าแผนกต้องไหวอยู่แล้ว ฮ่า ๆ..."
...
ซินเชิ่งใช้มือทั้งสองเคาะคีย์บอร์ดไม่กี่ครั้ง เทียบกับจังหวะการพิมพ์ของคนอื่น จังหวะของเขาช้ากว่ามาก บนใบหน้ามีรอยยิ้มเจือสุขุมราวกับสายลมยามเช้า แล้วเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มแย้ม "อาจารย์ซู ระวังตัวด้วยนะ!"
เสียงคำพูดเพิ่งจางหาย
สัญญาณไฟตรวจจับบนเครื่องคอมพิวเตอร์ของซูโม่ก็เริ่มกะพริบเป็นแสงสีแดง หน้าจอปรากฏอักษรกวน ๆ มั่ว ๆ นานัปการ
ตามมาด้วยอาการหน้าจอดำ หน้าจอฟ้า ที่ผลุบโผล่ต่อเนื่องกันไป
เมื่อเห็นฉากนี้ ซูโม่กลับไม่ตื่นตระหนกแต่อย่างใด
นิ้วชี้ขวาของเขาเคาะคีย์บอร์ดเบา ๆ เพียงครั้งเดียว ภาพแบบเดียวกับตอนที่กำจัดไวรัสดีวายเมื่อครู่ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
หลุมดำหนึ่งวงลอยขึ้นมาอย่างเงียบเชียบบนจอคอมพิวเตอร์ แล้วเริ่มดูดกลืนข้อมูลไวรัสทุกชนิดในเครื่องอย่างรวดเร็ว