“ผู้การซิน ผมให้อิสระแก่พี่แบบเต็มร้อย!”
ว่าแล้วซูโม่ก็หัวเราะฮ้าๆ สะบัดแขนควักไหล่ซินเชิ่งเข้ามากอดแน่น ยกคิ้วเป็นปีกแล้วพูดว่า “ตามผมมา รับประกันว่าได้กินดีอยู่ดี แถมยังจัดหาภรรยาให้ด้วยนะ”
ว่าแล้วก็ชี้ไปที่โรสไม่กี่เมตรไกลแล้วถามว่า “ผู้การซิน พี่ว่าคุณเธอเป็นยังไง ถ้าโอเค พรุ่งนี้ผมจัดงานแต่งให้เลย แน่นอน เงื่อนไขคือพี่ต้องเข้าทีมเทคโนโลยีของผม”
“……”
ห้องโถงทั้งห้องเงียบกริบเหมือนมีกานั่งเฝ้า
ตรงไปตรงมาสุดๆ!
หยาบชนิดที่ว่า!!
หยาบเว่อร์!!!
นี่น่ะเรียกว่าอะไรนะ?
นี่ไง นี่แหละ……
ใบหน้าของโรสขึ้นสีแดงระเรื่อ กระแทกเท้าลงพื้นปัง ตากลอกจ้องซูโม่ไม่กะพริบ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่นาน
ซินเชิ่งเหลือบมองโรสแวบหนึ่ง สีหน้าเริ่มไม่เป็นธรรมชาติ ร่างสะบัดขยับออกห่างซูโม่ แล้วฝืนยิ้มพูดว่า “อาจารย์ซูล้อเล่นเกินไปแล้ว เรื่องนี้จริง ๆ ทำไม่ได้”
“ผมไม่มีความฝันอันยิ่งใหญ่อะไรหรอก แค่อยากเฝ้าดูแลดาบเสมือนให้เป็นบ้านหลังเดียวของชีวิตก็พอ”
ถูกปฏิเสธอีกครั้ง แต่ซูโม่กลับไม่ท้อแท้แม้แต่นิด สมองเริ่มหมุนรัวราวกับเครื่องจักร
คนอย่างซินเชิ่งนั้น ศักดิ์ศรีในใจสูงเสียยิ่งกว่าฟ้า ไม่ว่าหน้าตาจะดูอ่อนน้อมแค่ไหนก็เหอะ
แฮ็กเกอร์อันดับหนึ่งของโลก!
คนระดับนี้ ไม่มีทางยอมให้ใครมาสั่งการ
อยู่กับดาบเสมือนคือการรับใช้ประเทศ แต่ถ้ามาอยู่ทีมเทคโนโลยีที่เขาสร้าง แม้ภายนอกจะดูเหมือนรับใช้ประเทศเหมือนกัน แต่กลางกลางก็มีเขาคนนี้แทรกอยู่