“สิบ!”
“เก้า!”
“แปด!”
…
“สาม!”
“สอง!”
หลังจากร่างกายถึงขีดสุด ความเร็วมือของซูโม่ก็เริ่มตกฮวบอย่างรุนแรง
เหมือนรถที่พุ่งไปด้วยความเร็วสูง แล้วจู่ ๆ เหยียบเบรกลงไปทั้งวง
พอความเร็วมือลดลง ข้อมูลไวรัสสีแดงบนจอคอมพิวเตอร์ก็เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว
แค่ไม่กี่วินาที ข้อมูลไวรัสสีแดงก็แน่นทั้งจอ จำนวนไวรัสใกล้จะทะลุขีดจำกัดของแบล็กโฮล อันตรายสุด ๆ
เห็นสภาพการณ์แบบนี้ ซูโม่ถอดใจถอนหายใจยาว แล้วค่อย ๆ ถอนมือออกจากคีย์บอร์ดอย่างเงียบ ๆ
ครั้งนี้ เขาถึงขีดสุดจริง ๆ แล้ว!!!
แพ้อยู่รอมช่อ!
นับตั้งแต่ได้ระบบมา ซูโม่ยังไม่เคยแพ้สักครั้งในเรื่องไหนเลย แม้การประลองครั้งนี้จะไม่เป็นธรรมกับเขาเลยก็ตาม แต่แพ้ก็คือแพ้ เขาไม่ไปหาข้ออ้างหรอก
“ปัง!”
“ปัง!”
และแล้ว เสียงดังผิดปกติก็ดังขึ้นสองครั้ง
ทุกคนตกใจสะดุ้งเฮือก เมื่อมองไปดูก็พบว่าเครื่องเมนบอร์ดคอมพิวเตอร์สองเครื่องกำลังปล่อยควันขาวข้นกรุ่น พร้อมกลิ่นไหม้ฉุนจนตาแฉะ
สถานการณ์แบบนี้ทำให้ทุกคนงงงันไปตาม ๆ กัน รวมถึงทั้งซูโม่และซินเชิ่งด้วย
มือของซินเชิ่งเกร็ง สั่นระริกอย่างรุนแรง เขาทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ ตาเลื่อนลอยมองเพดานห้องโถง ในหัวมีแต่ความเหนื่อยล้า กับความเหนื่อยล้า
เมื่อสักครู่มือของเขาเสียการรู้สึกไปแล้ว ที่ฝืนมาถึงตอนนี้ได้ก็เพราะแรงบันดาลใจอันแสนเหลือแสน
เขาก็ถึงขีดสุดแล้วเหมือนกัน!