“ลุง... หนูรู้สึกหนาว...”
“ไม่เป็นไรนะ ลุงอยู่ตรงนี้แล้ว”
ใบหน้าของหนิงไห่ตอนนี้เต็มไปด้วยความโกลาหล กอดร่างผอมบางของเย่ไช่เวย์แน่น พลางปลอบโปรยไม่หยุด “เวยเวย์ ถ้ากลัวนัก เราเลิกเจาะเลือดก็ได้นะ โอเคไหม?”
“ไม่เอา!”
เย่ไช่เวย์ส่ายหน้า ยกหน้าซีดเปื้อนเลือดมองหนิงไห่ “ลุงคะ หนูไม่อยากให้พี่ชายตาย!”
“แล้วก็... หนูก็รู้นี่ว่าลุงกับสองป้ากับพี่สาว แล้วก็คุณป่ะๆ หลายคน ไม่มีใครอยากให้พี่ชายตาย ตลอดมาหนูไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตของพี่ชายยังไง ครั้งนี้เวยเวย์ถึงจะได้โอกาสแบบนี้สักที”
พูดถึงตรงนี้ นางแอบมองเหยียนจิ่วซีที่นั่งยองร้องไห้อยู่ไม่ไกล ใบหน้าเบ่งรอยยิ้มเขินอาย “จริง ๆ ... เวยเวย์เคยตั้งใจไว้เลยว่า โตขึ้นจะเป็นเมียพี่ชาย...”
เสียงของประโยคนี้เบามากมาก มีเพียงหนิงไห่ที่กำลังกอดนางอยู่เท่านั้นที่ได้ยิน
หนิงไห่ทำหน้าตื่นตะลึง แล้วก็ข่มจิตข่มใจไล่ความคิดวกวนทิ้ง ฝ่ามือใหญ่วางพิงหลังเย่ไช่เวย์ ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าตอนนี้ฝ่ามือของเขาเรืองแสงสีแดงขึ้นมา
เย่ไช่เวย์รู้สึกว่าหลังอุ่นวาบ เหมือนกระแสความร้อนไร้ขอบเขตซึมเข้าสู่ร่างกาย ความอบอุ่นสบายทำให้นางหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว
การเจาะเลือดยังดำเนินต่อไป
หัวหน้าทีมการแพทย์สังเกตเห็นจำนวนถุงเลือดบนโต๊ะประชุม จึงส่งงานเจาะเลือดให้เจ้าหน้าที่การแพทย์คนหนึ่ง แล้วเดินเร็ว ๆ ไปหาตู้ชิวเลี่ยง ถามเสียงต่ำ “คุณตู้ เจาะไปได้ราวหนึ่งในสี่ของเลือดในร่างแล้ว จะพักก่อนไหมครับ?”