“ติ่ง——”
“ติ่ง——”
“ติ่ง——”
เครื่องมือแพทย์รอบด้านสว่างขึ้นเป็นไฟแดง เสียงอันกระหน่ำแทงหูดังต่อเนื่องไม่หยุด
ทุกครั้งที่เสียงดังขึ้นหนึ่งครั้ง ใจของทุกคนในห้องผ่าตัดก็สั่นตามไปด้วย โชคดีที่เส้นชีพจรหัวใจยังคงรักษาระดับเอาไว้ได้
ขณะเดียวกัน ในห้องประชุมห้องที่ 1
ใบหน้าของเย่ไฉเวย์ซึ่งเมื่อครู่ยังซีดเผือดจากการถูกเจาะเลือก ตอนนี้เริ่มมีสีเลือดกลับมาอีกเล็กน้อยแล้ว
ส่วนหนิงไห่ที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอตลอด ใบหน้าขาวซีดราวกระดาษ แต่แววตากลับแน่วแน่อย่างผิดปกติ
เหยียนจิ่วซีมองทุกอย่างเข้าตาทั้งหมด แม้เธอจะไม่เข้าใจสถานการณ์ดีนัก แต่ในใจก็เดาได้คร่าว ๆ เธอกอดแขนพ่อด้วยสีหน้าเป็นห่วง แล้วเอ่ยเบาจนแทบไม่ได้ยิน “คุณพ่อ… พ่อจะพักสักหน่อยไหม”
“ไม่เป็นไร”
หนิงไห่ส่ายหน้า ยิ้มให้เหมือนว่าไม่มีอะไร ทั้งที่ตัวเองไม่รู้เลยว่าตอนนี้หน้าตัวเองมันดูแย่แค่ไหน
แม่ของเหยียนก็สังเกตเห็นความผิดปกตินั้นเช่นกัน เดินตามมา เช็ดน้ำตาบนใบหน้า แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “…ดูแลตัวเองด้วยนะ”
“เบาใจ ไม่ตายหรอก”
หนิงไห่ยิ้มบาง ๆ แต่ในใจกลับถอนหายใจ เฝ้าฝึกเคล็ดนั้นมานานหลายสิบปี ไม่เคยคิดเลยว่าวันสุดท้ายประโยชน์ของมันจะออกมาในรูปแบบนี้
แต่เขาไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อย!
ระหว่างที่พูดคุยกัน พลังภายในในร่างของหนิงไห่ก็ยังคงถ่ายทอดไปยังร่างของเย่ไฉเวย์ต่อเนื่อง พลังลมปราณสีแดงเรื่อ ๆ วิ่งพล่านอยู่ในร่างของเย่ไฉเวย์อย่างรวดเร็ว