รังเกียจ?
รังเกียจแน่นอน!
ไม่ต้องสงสัยเลย!!!
อวี่เหมยเหรินเป็นครั้งแรกที่เจอสถานการณ์แบบนี้ ในใจมีความรู้สึกประหลาดที่บรรยายไม่ถูก
"อะ..อาจารย์ซู ที่นี่อันตราย ช่วยให้ความร่วมมือหน่อยนะคะ"
เธอทำหน้าจริงจัง ใบหน้างดงามเปี่ยมด้วยความหมายที่ไม่มีทางโต้แย้ง
ซูโม่รู้สึกอึดอัดขึ้นมา
ผู้หญิงคนนี้ ทำไมดื้อรั้นขนาดนี้?
ยังไงก็ไม่เท่าเสี่ยวซีของเขาหรอก อ่อนหวาน เอาใจใส่ เข้าใจใจคน...
เขาไม่ขยับไหว พูดเรียบ ๆ ว่า "แทนที่จะมาเสียเวลาตรงนี้ คุณช่วยตรวจดูซะว่ารถคันนี้มีใครแอบจับต้องหรือเปล่าจะดีกว่า"
พูดจบก็ก้มหน้าตรวจสอบต่อที่บานประตูรถ
เห็นดังนั้น อวี่เหมยเหรินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถอดใจถอดหายใจเบา ๆ แล้วก้าวเดินไปยังอีกฝั่งของรถ
ปกติ ปกติ...
ซูโม่ตรวจเร็วมาก ด้วยพลังของดวงตาเพลิงทอง เขามองเห็นลายนิ้วมือที่บานประตูได้อย่างชัดเจน
รอบ ๆ บานประตูฝั่งคนขับมีเพียงลายนิ้วมือจาง ๆ ไม่กี่ดวง และแม่กุญแจไม่มีร่องรอยว่าถูกแตะต้องเลย
บานประตูด้านหลังไม่มีลายนิ้วมือแม้แต่ดวงเดียว ชัดว่ารถเพิ่งล้างไปไม่นาน
จากนั้นเขาเดินไปที่ท้ายรถ ใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีก็ตรวจเสร็จ
แล้วเดินต่อมาที่ฝั่งขวา
หนึ่งตา สองตา...
"ประตูรถไม่มีปัญหา"
อวี่เหมยเหรินเพิ่งย่อตัวลงก็ได้ยินเสียงนั้น ใบหน้างดงามเปี่ยมด้วยความประหลาดใจ
อะไรนะ?
เธอยังไม่ได้เริ่มเลยนะ???
ทำไมสรุปได้เร็วขนาดนี้!
ซูโม่ไม่มีทีท่าจะอธิบาย ชี้มือไปที่ใต้ท้องรถ "หัวหน้าอวี่ ลองไปดูใต้รถหน่อยสิ"
"เอ่อ—"
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของอวี่เหมยเหรินสะท้อนความลังเล นางก้มมองกระโปรงตัวเองแล้วรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
วันนี้ตัวเองบ้าอะไรนะ?
ดี ๆ ทำไมไปใส่กระโปรง!
ปกติเธอแทบไม่ใส่กระโปรง ไม่สิ พูดให้ถูกคือแทบไม่เคยใส่เลย