“ปรับเวลาการจำเป็นยี่สิบนาที ขอเชิญคอมพิวเตอร์สุ่มสร้างหนังสือตัวเลขได้เลย”
ด้วยการประกาศของหวังเทา ไม่ช้าหนังสือตัวเลขเล่มใหม่ไร้ปกสองเล่มก็ถูกส่งมาวางตรงหน้าซูโม่และนอร์เบิร์ต
แต่หนังสือตัวเลขถูกกล่องบังไว้ ก่อนประกาศเริ่มการจำ ทั้งสองคนไม่มีใครเห็นเนื้อหาข้างในได้
หวังเทาเดินมายืนตรงกลางโต๊ะแข่งขันของทั้งสอง แล้วถามว่า “คุณครูทั้งสองท่าน เตรียมตัวเรียบร้อยแล้วหรือยังครับ”
นอร์เบิร์ตพยักหน้า
ซูโม่ก็เช่นกัน
สำหรับทั้งสองคนแล้ว ไม่จำเป็นต้องเตรียมตัวอะไรเลย
การจำมันคือสัญชาตญาณอยู่แล้ว ไม่ต้องปรับสภาวะจิตใจให้เสียเวลา
เห็นดังนั้น หวังเทาจึงยกมือขวาสูงขึ้น
“คุณครูทั้งสองฟังคำสั่งผมนะครับ สาม สอง หนึ่ง — เริ่มการแข่งขัน!”
เสียงคำพูดจบลง นอร์เบิร์ตรีบดึงกล่องกระดาษที่ครอบอยู่ออกทันที หยิบหนังสือตัวเลขขึ้นมาแล้วเริ่มจำอย่างรวดเร็ว
แม้ในสถานที่เกิดเหตุจะไม่มีผู้ชมมากนัก แต่พนักงานบวกทีมกองกล้อง รวมถึงผู้ชมอีกไม่กี่คน ก็มีราวสามสิบสี่สิบคน
ความเร็วในการเปิดหนังสือของนอร์เบิร์ตทำให้เกิดเสียงอุทานดังขึ้นไม่ขาดสาย
โว้ยยย—
นี่มันความเร็วแบบไหนกันเนี่ย?
ลูกตาของนอร์เบิร์ตเคลื่อนไหวไม่หยุด ระยะเวลาระหว่างการเปิดหนังสือแต่ละครั้งสั้นจนไม่ถึงสองวินาที ณ ขณะนี้เขาเหมือนเครื่องสแกนความเร็วสูงเครื่องหนึ่ง
ภาพนี้สะเทือนใจทั้งคนที่อยู่ในสถานที่เกิดเหตุ และสะเทือนใจชาวเน็ตที่ดูถ่ายทอดสดผ่านอินเทอร์เน็ตทั้งหมด