บ่ายโมงครึ่ง
การแข่งขันเทเบิลเทนนิสชายคู่รอบรองชนะเลิศเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
ซูโม่และเจิ้งฉางตงลงแข่งกับสองนักกีฬาจากแคว้นเชียนโจว ก่อนเกมเริ่ม โค้ชของฝ่ายตรงข้ามพร่ำบอกนักกีฬาของตัวเองไม่หยุด
ก็ช่วยไม่ได้นะ คู่ต่อสู้คือทีมเซี่ยกั๋วนี่!
ปกติแล้ว จับฉลากเจอทีมเซี่ยกั๋วก็แทบเท่ากับตกรอบไปเลย!
แต่โค้ชคนนี้ยังคิดจะดิ้นรนสักตั้ง กว่าจะเข้ารอบรองมาได้ ถ้าผ่านเข้ารอบต่อไปได้อีก แย่สุดก็ยังได้เหรียญเงินติดไม้ติดมือ!
เพราะงี้ไง เขาถึงวางแท็กติกพล่ามไม่เลิก
หันมามองทางทีมเซี่ยกั๋วบ้าง เติ้งซวี่ตวนกลับทำหน้านิ่งไม่ทุกข์ร้อน โบกมือพรวดเดียวใส่ซูโม่กับเจิ้งฉางตง "พวกนายเล่นให้เต็มที่ ขอแค่อย่าตี 11-0 ก็พอ!"
เขามีข้อเรียกร้องแค่นี้ละ!
ช่วยไม่ได้ ในเมื่อในมือถือไพ่สองคิงสี่สอง
ไพ่ขนาดนี้หลับตาตีก็ชนะ
วางแผนแท็กติก?
เรื่องตลก!
"โค้ช มองโค้ชคนอื่นแล้วมองโค้ชตัวเองสิ วางแผนแท็กติกให้หน่อยไม่ได้เหรอ?" เจิ้งฉางตงพูดกับอาจารย์ตัวเองแบบไม่มีปิดบัง
เติ้งซวี่ตวนเหลือบตามองเจิ้งฉางตงแวบนึง แล้วตอบนิ่ง ๆ "วางแผนแท็กติก? นี่นายดูถูกอาจารย์ซู หรือไม่มั่นใจตัวเองกันแน่?"
เจิ้งฉางตง: "……"
พูดยังงี้ เขาไม่รู้จะตอบยังไงเลย!
ก่อนแข่งวางแผนแท็กติกนี่ไม่ปกติเหรอ?
ทำไมพอเจอเติ้งซวี่ตวน ถึงกลายเป็นไม่ปกติขึ้นมาได้?