"ถ้าไม่มีอะไรพลิกโผ ก็น่าจะจบที่ 11:1 ล่ะ!"
"หา?!"
ฟานหย่งคังอ้าปากค้าง ก่อนจะยิ้มแหย ๆ "สกอร์นี้มันไม่เว่อร์ไปหน่อยเหรอ?"
"เว่อร์? ฉันว่าไม่นะเว้ย!"
หลีลี่ฟานอธิบายต่อ "เจิ้งฉางตงเองก็มือวางอันดับสองของโลกอยู่แล้ว แถมยังมีซูโม่ตัวร้ายระดับปีศาจอีกคน 11:1 นี่โคตรธรรมดาเลยเฟ้ย!"
ฟานหย่งคัง: "…………"
เออ
แกพูดถูกทุกอย่าง—
ในห้องไลฟ์สดออนไลน์
"ฮ่า ๆ ประโยคนี้โครตเท่เลย!"
"ใช่ ๆ ซูโม่น่ะแม่งปีศาจชัด ๆ ตั้งแต่แข่งกีฬาเริ่มมา เขายังไม่เคยแพ้เลยแม้แต่เกมเดียว ความกดดันนี่มันโคตรโหด!"
"กล้าด่าซูโม่ว่าปีศาจ อาจารย์หลีนี่พูดตรงใจจริง ๆ นะ!"
"ฟังแล้วสะใจจริง ๆ เฮ้อ ถ้าฟุตบอลทีมชาติเก่งได้สักครึ่งหนึ่งของปิงปอง คงตื่นมาหัวเราะทั้งน้ำตาแน่"
"พูดถึงฟุตบอลทีมชาติอีกแล้วนะ ตอนกำลังสุขสันต์แบบนี้ อย่าเอาเรื่องบัดซบนั่นมาพูดได้ป่ะ?"
"ผิดไปแล้ว ๆ!"
......
"อาจารย์ซู เดี๋ยวนายพยายามตีลูกให้ยาวหน่อยนะ"
ใกล้เริ่มแข่ง เจิ้งฉางตงตบไหล่ซูโม่เบา ๆ "นักกีฬาต่างชาติส่วนใหญ่ไม่ค่อยถนัดลูกโค้งแนวยาว ยิ่งอีกฝ่ายไม่ถนัด เราก็ยิ่งเล่นลูกนั้นแหละ!"
ตีงูให้ตายคาที่!
นี่คือความคิดของเขา
"ผมจะพยายามนะ"
ได้ยินดังนั้น ซูโม่ก็ยิ้มแปลก ๆ ที่เขาให้เจิ้งฉางตงยืนด้านหลัง ก็เพราะไม่ได้ตั้งใจจะให้เขารับลูกอยู่แล้ว