"เสี่ยวโม่... เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?"
เหยียนจิ่วซีกัดริมฝีปากแดงระเรื่อ สายตากร้าวกรุ่นจ้องเขม็งไปที่ซูโม่ โชคดีที่ตรงนี้ไม่มีคนอื่น...
แต่งงานก่อนเรียนจบ?
ถึงเธอจะไม่ได้ต่อต้านเรื่องนี้ แต่ก็รู้สึกว่ามันเร็วเกินไปหน่อย!
"ผมไม่ได้พูดอะไรซะหน่อย!"
ซูโม่กลั้นขำสุดฤทธิ์ ทำหน้าจริงจังชอบธรรม: "เมื่อกี้ประโยคนั้นแม่เราเป็นคนพูดเอง ผมแค่ทวนให้ฟัง ถ้าเธอมีปัญหาอะไรก็ไปถามแม่เราเอา"
เหยียนจิ่วซี: "..."
คำว่า "แม่นี่" เรียกคล่องปากจนออกจะเกินไปแล้วมั้ง?
"ก๊อก ก๊อก——"
ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"เข้ามา"
ซูโม่ไม่ได้มีแผนจะสวมหน้ากากอนามัย ถึงซินไห่จะรู้ฐานะของเขา ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ยังไงซื้อขายกันเสร็จแล้ว ต่อไปคงไม่ได้ติดต่อกันอีก
แต่สิ่งที่ซูโม่คาดไม่ถึงเด็ดขาดคือ ซินไห่พาซินเหวินเยว่มาด้วย ทั้งสองก้าวเข้ามาในห้อง ซินเหวินเยว่ก็เห็นซูโม่นั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ตะโกนอย่างตื่นเต้น: "ซูโม่ เป็นแกจริงๆ ด้วย!"
พูดจบ ซินเหวินเยว่ก็วิ่งมาตรงหน้าซูโม่ ใบหน้างามเต็มไปด้วยสีหน้าดีใจสุดๆ
ซูโม่: "..."
เอ๊า!
ซินเหวินเยว่มาได้ไง?
รู้งี้ใส่หน้ากากอนามัยแต่แรกแล้ว!
ซินไห่ก็ทำหน้าประหลาดใจไม่ต่างกัน ถึงเขาจะไม่ได้รู้จักซูโม่มากนัก แต่ก็เคยเห็นซูโม่ในทีวีหลายครั้ง จำหน้าตาได้ดี