“หืม ป่าของฉันไปไหนล่ะ?”
“ไม่รู้สิ!”
ซูโม่ยังคงพูดเหมือนเดิม “ตะกี้เหมือนข้าเห็นฝั่งตรงข้ามเข้าแดนป่าแดงแล้ว……”
แต่ฮั่นซิ่นลากจอไปดูบัฟสีแดงใต้เท้าเจียหลัว ก็อดสงสัยไม่ได้ “เป็นงั้นเหรอ? แล้วไอ้บัฟแดงใต้ตีนแครี่นั่นมาจากไหน?”
“เอ่อ——”
“นี่ไม่เห็นเหรอว่าตะกี้ลิงฝั่งนั้นพอรองป่าเสร็จก็ลงมาดักเลนล่าง?” ซูโม่ยิ้มบาง “ดีนะที่ข้าออกท่าดี 2v3 แถมยังซัดลิงฝั่งนั้นตาย บัฟแดงเลยย้ายมาอยู่กับข้าไง”
ก่อนหน้านี้ซูโม่เล่นงานลิงตายจริง ๆ ฮั่นซิ่นกับเจ๋อต้านหมาเลยไม่ติดใจอะไรเลย
เพราะตรรกะนี่โคตรสมบูรณ์แบบ!
เจ๋อต้านหมา: “สมเป็นท่านปรมาจารย์ 2v3 ยังฮึดสวนกลับได้หนึ่งตัว!”
ฮั่นซิ่น: “จิตสำนึกท่านเทพนี่ดีจริง รู้แม้กระทั่งว่าลิงจะมารุกป่าแดงข้า”
“พวกเจ้าน่ะสายตาเกมยังไม่ถึง!”
ซูโม่ยกยิ้มมุมปาก “เวลาเล่นเกมต้องมองภาพรวม วางแผนคุมเกม ฝีมือพวกเจ้ายังอ่อน รีบฝึกอีกหน่อย”
เจ๋อต้านหมา: “ท่านปรมาจารย์ว่าถูกแล้ว ต่อไปจะระวัง”
ฮั่นซิ่น: “สมกับเป็นคนเก่งเหนือคนเก่ง วันนี้ถือว่าได้เจอยอดมือแล้ว น้อมรับคำชี้แนะ!”
“ปู้——”
เหยียนจิ่วซีกลั้นไม่ไหว ปล่อยจอยแล้วกุมท้องหัวเราะลั่น
หน้าด้าน!
หน้าด้านเกินไปแล้ว!
เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น เหยียนจิ่วซีเห็นอยู่ตา ตอนเพิ่งเคลียร์ครีปเลนล่างเสร็จ ซูโม่ก็เร่งให้เดินกลาง เก็บครีปเลนกลางมาหมาด ๆ แล้วยังแวะเก็บทรัพยากรในป่าแดงเกลี้ยง สุดท้ายตอนกลับเลนล่างก็ไปเจอดักของลิงกับดูโอ้ฝั่งตรงข้าม