บรู๊คพยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงใจ “แถมนี่แค่ปัญหาเรื่องทรัพยากรนะ ที่ยากกว่าคือเรื่องเทคโนโลยี ต้องสร้างเรือธงกันให้ใหญ่แค่ไหน? ติดตั้งอาวุธหนักระดับไหน แล้วอาวุธหนักพวกนั้นจะพัฒนายังไง? นี่มันปัญหาล้นหลามเลย!”
ผู้นำสูงสุดพยักหน้ารับอยู่ในใจ สายตาเหลือบไปหยุดอยู่ที่ซูโม่ที่นั่งเงียบมาตลอด
รู้ตัวว่าถูกมอง ซูโม่จึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ “เรื่องเทคโนโลยี ผมจัดการเอง เรื่องทรัพยากร ฝากสามท่านด้วย”
สำหรับซูโม่แล้ว เทคโนโลยีไม่เคยเป็นปัญหามาตั้งแต่ไหนแต่ไร!
ได้ฟังดังนั้น บรู๊คจึงพยักหน้าแล้วยิ้ม “มีคำพูดของอาจารย์ซูแบบนี้ ผมก็เบาใจแล้ว”
ฮิกกินสันจ้องมองซูโม่ไปพักใหญ่ ก่อนเอ่ยช้า ๆ “ซูโม่ บางทีฉันก็สงสัยจริง ๆ ว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดา”
ประโยคเดียวทำให้บรรยากาศในห้องประชุมแปลก ๆ ไปทันที
ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าคำพูดของตัวเองมันกำกวม ฮิกกินสันรีบอธิบาย “ทุกคนอย่าเข้าใจผมผิดนะ ซูโม่อายุแค่นี้ แต่เหมือนไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้เลย พูดให้มันเพี้ยนหน่อยก็คือ ผมแทบสงสัยว่าเขาข้ามเวลามาจากอนาคตกันแน่”
“เทคโนโลยีที่ผลิตออกมาจากมือเขา ชิ้นไหนไม่ใช่ของล้ำยุค?”
ซูโม่ขยิบตาให้ยาว “คุณฮิกกินสัน คำพูดของคุณมันเพี้ยนเกินจริงจริง ๆ ถ้าผมข้ามเวลามาจากอนาคตจริง เรื่องที่เมืองโคลสโตกก็จะไม่เกิดขึ้นแล้ว”
ฮิกกินสันยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนเปลี่ยนท่าที “ซูโม่ เรื่องพันธมิตร มันยังมีอะไรที่ตกหล่นอยู่อีกใช่ไหม?”