ซูโม่นั่งไขว่ห้าง รินน้ำชาให้หนิงไห่พลางยิ้ม "พ่อ ใจเย็นๆ ก่อนนะ ค่อยๆ ใจเย็นลงหน่อย รอผมดื่มชาเสร็จแล้วจะสนองความปรารถนานี้ให้ ถ้าพ่อเข้าใกล้ผมได้ จะซัดผมยังไงก็ตามใจเลย"
สิ้นคำ หนิงไห่ตาเป็นประกาย "นี่แกพูดเองนะ"
"แน่นอน!"
ซูโม่พยักหน้า "ผมไม่เคยพูดเล่น พูดแล้วไม่คืน"
"ดี!"
หนิงไห่ยกถ้วยชา กระดกรวดเดียวหมด ไม่มีสีหน้าเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย
ภาพนี้ทำเอาซูโม่พูดไม่ออก คิดอยากจะซัดตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ?
ต้องรู้ด้วยว่าน้ำชาที่หนิงไห่เพิ่งดื่มไป มันเพิ่งต้มเสร็จหมาดๆ นะ แต่ดันดูดเดียวหมด?
จ๊าก!
เขาว่าความโกรธเป็นบ่อเกิดของพลัง นี่ก็น่าจะจริงอย่างว่า
"ลงไปข้างล่าง"
ทิ้งคำนี้ไว้ หนิงไห่ก็หันหลังเดินออกไป
ซูโม่มองถ้วยชาที่ว่างเปล่า แล้วก็มองแผ่นหลังของหนิงไห่ อดเบ้ปากไม่ได้
จะเอาก็เอา ใครจะกลัวใคร?
ไม่กี่นาทีต่อมา
ซูโม่กับหนิงไห่มาปรากฏตัวในสวนของหมู่บ้าน ใกล้สองทุ่มแล้ว ฟ้ามืดสนิท แถมเป็นช่วงเวลากินข้าว ในสวนไม่มีใครเลยสักเงา
หนิงไห่ยืนหันหลังให้ซูโม่ มองไปในความมืดของราตรี "ออกมาเถอะ"
สิ้นเสียง ตรงหน้าไม่กี่เมตรก็ปรากฏร่างสีดำนับสิบคน พวกนั้นล้วนปิดบังใบหน้า มองไม่ออกว่าเป็นใคร เมื่อเห็นหนิงไห่ ปฏิกิริยาแรกคือคุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น กล่าวอย่างคารวะ "ท่านเจ้าสำนัก"
หนิงไห่พยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยถาม "ทีมนี้ใครคุม?"