ฮิกกินสันนึกหน้าตึง กำหมัดแน่นจนเล็ด ถึงแม้ในใจจะไม่อยากรับรู้ก็ตาม แต่ความเป็นมืออาชีพของคาเบลนั้น เขาไม่เคยสงสัย
“ซี้ยง——”
มือที่กำแน่นของฮิกกินสันค่อย ๆ คลายออกช้า ๆ สีหน้าซับซ้อนจนบรรยายไม่ถูก
เห็นดังนั้น คาเบลก็ดูเหมือนจะเดาอารมณ์ของชายผู้นี้ได้ จึงยิ้มแล้วปลอบใจว่า “คุณผู้ท่าน ไม่ต้องกังวลไปมากก็ได้ สถานีอวกาศของเซี่ยกั๋วแม้ตอนนี้จะทำงานเสถียรอยู่ แต่เทคโนโลยีการบินอวกาศของพวกเขาล้าหลังมาก ข้อนี้ไม่ต้องสงสัยเลย”
“แม้สถานีอวกาศเซี่ยกั๋วจะเชื่อมประกอบสำเร็จก็เถอะ อีกไม่ถึงปีสองปีก็คงมีปัญหา บางทีพรุ่งนี้อาจตกลงจากเวหาเลยก็ได้”
ฟังถ้อยคำเช่นนี้แล้ว ฮิกกินสันทำหน้าไร้ทางเลือก “ศาสตราจารย์ การปลอบใจคุณทำกันแบบเลื่อน ๆ ง่าย ๆ ขนาดนี้เลยหรือ?”
“เอ้ก——”
คาเบลยิ้มเจื่อน ๆ “ชินไปเองครับ”
ฮิกกินสัน: “...”
ในประเทศต้าหยางนี่ มีไม่กี่คนหรอกที่กล้าแซวเขาแบบนี้ แต่คาเบลที่อยู่ตรงหน้านี่แหละ หนึ่งในนั้นแน่นอน
ให้สถานีอวกาศเซี่ยกั๋วตกพรุ่งนี้?
คำพูดแบบนี้ เด็กสามขวบยังไม่เชื่อเลย!
ส่วนเรื่องเทคโนโลยีอวกาศของเซี่ยกั๋วล้าหลัง?
ถึงตอนนี้แล้ว สถานีอวกาศนานาชาติของเขาเขาใกล้จะเชื่อมประกอบสำเร็จกลางห้วงอวกาศแล้ว แถมยังเป็นสถานีที่สร้างขึ้นด้วยตัวเองอีกด้วย
มองไปทั่วโลก ประเทศไหนทำได้บ้าง? รวมถึงประเทศต้าหยางด้วย!
ไม่มีใครมีสิทธิ์พูดว่าเทคโนโลยีอวกาศของเซี่ยกั๋วล้าหลัง ถ้าแบบนี้ก็เรียกว่าล้าหลังแล้วละก็ ประเทศอื่น ๆ ก็เท่ากับเผ่าดึกดำบรรพ์