“กระทรวงศึกษาธิการตี้ตูเล่นผมแล้วไง!”
จ้องมองท่าทางสิ้นหวังของซูโม่ เหยียนจิ่วซีซบลงบนอกกว้างพลางปลอบเบา ๆ “เสี่ยวโม่ อย่าเศร้าไปเลย แย่ที่สุดเราก็แค่หลบอยู่ในโรงเรียนสักพัก รอให้เรื่องเงียบก่อนค่อยว่ากัน”
พูดพลาง เธอทำหน้ากวน ๆ “ให้พวกเด็กสอบมันลองดีกับแฟน... เอ้ย สามีฉันดูสิ!”
เผลอหลุดปากอีกแล้ว เหยียนจิ่วซีรีบแลบลิ้นด้วยความขวยเขิน
“ไม่ได้!”
ซูโม่ยิ้มในตาพลางลูบเรือนผมดำขลับของเหยียนจิ่วซี ส่ายหน้าช้า ๆ “ถ้าผมหลบไม่โผล่หัวจริง ๆ ก็เท่ากับแบกคำด่าทั้งหมดไว้คนเดียวแน่ อีกอย่างการหลบไม่ใช่สไตล์ผมหรอก”
“แล้วคุณจะเอายังไง?”
“เอายังไงน่ะหรือ?”
ซูโม่หรี่ตาลงนิด ๆ รอยยิ้มมั่นใจผุดขึ้นที่มุมปาก “ก็ต้อง...!”
-
กระทรวงศึกษาธิการตี้ตู ห้องทำงานรัฐมนตรี
จ้งกั๋วหยางนั่งคิ้วขมวดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ส่วนบนโซฟาไม่ไกลนัก มีชายสองคนนั่งอยู่ คนหนึ่งคือเซิ่งจื้อฟาน อีกคนคือรัฐมนตรีใหญ่แห่งกระทรวงศึกษาธิการ เหลยหย่งหมิง
“เรื่องยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นตอนนี้ คุณคิดจะจัดการยังไง?”
สีหน้าหลยหย่งหมิงเผยความเหนื่อยล้า เขาทำงานต่อเนื่องเกือบ 30 ชั่วโมง เพิ่งหลับลงไปก็ถูกปลุกขึ้นมา
หลังเห็นสถานการณ์ของตี้ตูทางออนไลน์ หลยหย่งหมิงก็ร้อนใจจนต้องนั่งเครื่องบินมาถึงตี้ตูทันที เพื่อหารือกับจ้งกั๋วหยางว่าจะรับมือเรื่องนี้อย่างไร
เด็กสอบหลายแสนคนร้องไห้เพราะข้อสอบยาก เรื่องนี้จะว่าเล็กก็เล็ก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่!