ภายในโถงรับรอง
"คุณน้า ผมมาสายไปมั้ยครับ?"
"งานพนันหินสองทุ่มถึงเริ่ม ยังพอมีเวลา"
เมื่อเห็นซูโม่ที่สีหน้าร้อนรน แม่ของเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ
ซูโม่ยิ้มแหยๆ ถามว่า "เสี่ยวซีล่ะครับ?"
"อยู่ชั้นบนน่ะ เธอรู้ว่านายจะไปงานพนันหินคืนนี้ ก็เลยจะขอไปด้วย ตอนนี้กำลังเลือกชุดอยู่"
แม่ของเหยียนมองซูโม่แล้วพูดช้าๆ ว่า "เสี่ยวโม่ เดี๋ยวทานข้าวด้วยกันที่บ้านก่อนนะ"
"ขอบคุณครับคุณน้า"
ซูโม่ก็ไม่ใช่คนพิธีรีตองอะไร ตอบตกลงไปเลย
กว่าจะได้เจอเหยียนจิ่วซีก็ปาเข้าไปทุ่มครึ่ง ซูโม่ถึงกับตะลึงในความงาม
เดรสราตรีสีดำทั้งตัว ให้ความรู้สึกลึกลับ แต่งหน้าเบาๆ เปล่งประกายความงามน่าทึ่ง กระดูกไหปลาร้าเล็กๆ เรียวระหงนั่น ดึงดูดใจซูโม่จนแทบถอนสายตาไม่ขึ้น
นี่มันสวยเกินไปแล้ว!
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูโม่เห็นเหยียนจิ่วซีในชุดเต็มยศ ราวกับนางฟ้าที่หล่นลงมาจากสวรรค์ยังไงยังงั้น!
สิ่งเดียวที่ซูโม่ไม่พอใจก็คือ ไอ้สาวคนนี้ดันโชว์ไหปลาร้า
แบบนี้มันได้ไง?
ในใจของซูโม่ เหยียนจิ่วซีไอ้สาวคนนี้น่ะเป็นของเขา ความสวยของนางให้เขาดูคนเดียวก็พอ
เหยียนจิ่วซียกชายกระโปรง หมุนตัวอยู่ตรงหน้าซูโม่หนึ่งรอบ
"เสี่ยวโม่ เป็นไงบ้าง?"
"สาวน้อย ฉันไม่ให้เธอโชว์ขา เธอเลยเปลี่ยนมาโชว์ไหล่แทนเรอะ?"
ซูโม่มองเหยียนจิ่วซีอย่างหมั่นไส้ "ชุดแบบนี้ ต่อจากนี้ใส่อยู่บ้านให้ฉันดูคนเดียวก็พอ"