"ตื่นเต้นสิ"
ผู้เฒ่าเฉินตอบรับอย่างไม่มีปี่มีข้อว่า "แถมยังไม่ใช่แค่ตื่นเต้นธรรมดา พูดจริง ๆ แผนร้อยดาวระยิบของเด็กซูมันโก่งเกินไปจริง ๆ นี่มันตั้ง 100 สถานีอวกาศเชียวนะ!"
"ถ้าปล่อยให้เทคโนโลยีของมนุษย์พัฒนาไปตามปกติ การที่อวกาศจะมีสถานีอวกาศถึง 100 แห่งพร้อมกัน อย่างไรเสียก็ต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่าร้อยปีข้างหน้า พูดง่าย ๆ ก็คือ แผนนี้เร่งก้าวการเดินหน้าของมนุษยชาติขึ้นไปทั้งร้อยปี และพวกเราก็คือผู้เฝ้ามองเหตุการณ์!"
ประมุขพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง ใบหน้าซึ่งเริ่มชรานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ใช่แล้ว แม้ภายนอกจะทำเป็นไม่แคร์อะไร แต่ใจจริงตัวเองตื่นเต้นแค่ไหนก็รู้ดี"
"ถ้าเป็นฉันเมื่อก่อน แผนแบบเด็กซูนี่ฉันรับไม่ได้หรอก"
"แต่เขาสร้างปาฏิหาริย์มามากเกินไป จนอะไรก็ตามที่เกิดขึ้นกับเขาดูธรรมดาไปหมด เอาซะโครตโหดก็โครตโหด!"
ว่ากันว่าระหว่างอัจฉริยะกับคนบ้ามีเพียงเส้นบาง ๆ คั่นอยู่
เมื่อก่อนทั้งสองคนยังไม่เคยรู้สึกอะไร แต่ผ่านแผนร้อยดาวระยิบของซูโม่ ทั้งสองได้เห็นด้วยตาตัวเองแล้วว่าอัจฉริยะแบบคลั่งโง่งมันหน้าตาเป็นยังไง!
หลังคุยกันสั้น ๆ สำนักงานก็ตกอยู่ในความเงียบ
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ประมุขก็หัวเราะขึ้นมาเอง ผู้เฒ่าเฉินอึ้งไปแวบหนึ่ง แล้วก็ตามหัวเราะตาม ณ ขณะนี้ ใจของทั้งคู่สัมผัสกันได้ ต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่
ขณะเดียวกัน ในห้องหับแห่งหนึ่งของประเทศต้าหยาง การประชุมลับกำลังดำเนินอยู่ ผู้เข้าร่วมประชุมแต่ละคน ต่อให้สุ่มดึงออกมาคนใดก็มีฐานะสูงส่งเหลือเกิน