ในโรงแรม
ซูโม่ยืนอยู่หน้าหน้าต่าง ฟังรายงานจากเทียนเป่ยปลายสายโทรศัพท์ แล้วพยักหน้าว่า “โอเค ฉันรับทราบแล้ว”
เมื่อเห็นซูโม่วางโทรศัพท์ หยานจิ๋วซีก็เดินขึ้นมาส่งแท็บเล็ตให้หนึ่งเครื่อง วิเคราะห์อย่างมีเหตุผลว่า “เสี่ยวโม่ ตอนนี้ระดับนานาชาติน่ะ โกลาหลไปแล้วเพราะคำประกาศของประเทศต้าหยาง ถ้าให้เป็นไปแบบนี้ต่อ ผู้ไม่เห็นด้วยกับเซี่ยกั๋วของเราคงเยอะขึ้นเรื่อย ๆ”
“นี่แหละผลลัพธ์ที่ฉันต้องการ”
ฟังแล้วซูโม่ก็ไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด ยิ้มแล้วพูดว่า “แถมฉันยังรู้สึกว่ามันยังไม่ใหญ่พออีก กำลังคิดอยู่ว่าจะเอาฟืนเติมไฟยังไงดี เสี่ยวซี มีความคิดดี ๆ แนะนำมั้ย?”
คำถามของซูโม่ทำให้หยานจิ๋วซีอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดอย่างจริงจัง
เรื่องแผนบริษัทร้อยดาวระยิบระยับ ซูโม่เล่าให้ฟังครบทุกรายละเอียด เธอรู้ดีว่าซูโม่ต้องการภาพแบบไหน จริง ๆ ด้วยระดับการบานปลายของเรื่องตอนนี้ ยังไกลจากความต้องการของแผนบริษัทร้อยดาวระยิบระยับอยู่มาก
“งั้น...ทำแบบนี้เลยไหม”
หยานจิ๋วซียกส้นเท้าขึ้น โน้มตัวไปกระซิบข้างหูซูโม่เบา ๆ
ซูโม่ขมวดตาเล็กน้อย คิดพิจารณาอย่างตั้งใจ แล้วรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้า เงยหน้ามองหยานจิ๋วซีด้วยสายตาชื่นชม “เหยียนจิ่วซี ฉันถามเล่น ๆ แท้ ๆ ไม่คิดว่าเธอจะคิดวิธีเจ๋ง ๆ ออกมาจริง ๆ มา จูบหนึ่งที”
“เชอะ!”
หยานจิ๋วซีเอ่อคำรบเบา ๆ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ ก้มลงจูบที่ปากซูโม่เร็ว ๆ