บนลู่วิ่ง
ซูโม่แค่ยืดเส้นยืดสายพอเป็นพิธี ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อไม่ให้ตัวเองดูแปลกแยกเกินไป จริง ๆ แล้วจะวอร์มหรือไม่วอร์ม สำหรับเขา มันก็ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น
การแข่งบาสเกตบอลเมื่อช่วงเช้า ทำให้ร่างกายเขาอุ่นเครื่องมาเรียบร้อยแล้ว
ซูโม่ถูกจัดให้ออกตัวเป็นลำดับที่ 42 เขาไม่ค่อยชอบลำดับนี้เท่าไหร่ เพราะนักกีฬาที่ลงแข่งวิ่ง 100 เมตรมีแค่ 42 คน และเขาก็คือคนสุดท้าย
เรื่องนี้ช่วยไม่ได้ ฝ่ายจัดการแข่งขันจัดลำดับตามแรงกิ้งของนักกีฬา
ซูโม่ไม่เคยลงแข่งวิ่งระยะสั้นมาก่อน ก็เลยไม่มีแรงกิ้งติดตัว จึงถูกโยนมาเป็นลำดับสุดท้าย
หงุดหงิดอยู่แป๊บเดียว เขาก็คิดตก
ต่อให้เป็นคนสุดท้ายแล้วยังไง?
แค่วิ่งเข้าเส้นชัยเป็นคนแรกก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?
“ปัง——”
เสียงปืนดังขึ้น นักกีฬากลุ่มแรกแปดคนพุ่งตัวออกไป แต่ละคนใส่เต็มสูบ ถ้ามีภาพรีเพลย์แบบสโลว์โมชั่น ก็จะเห็นกล้ามเนื้อทั่วตัวของพวกเขาสั่นระริก
นักกีฬา 42 คน มีโควต้าผ่านเข้ารอบแค่แปดที่เท่านั้น
การแข่งขันดุเดือดมาก ใครก็ไม่กล้าประมาท
“ปัง——”
“ปัง——”
“ปัง——”
“ปัง——”
ต่อมามีเสียงปืนดังขึ้นสี่นัดภายในหนึ่งนาที บนลู่วิ่งเหลือนักกีฬาที่ยังไม่ได้ออกตัวแค่สองคน
คนหนึ่งคือซูโม่ อีกคนเป็นนักกีฬาผิวดำ
ทั้งสองยืนอยู่บนลู่วิ่ง ดูโดดเดี่ยวเดียวดายไม่น้อย
กรรมการพยักหน้าให้ทั้งคู่ “เข้าที่ ปัง——”