ตีเจ็ดตรงคืนนั้น ซูโม่ค่อย ๆ ลืมตาตื่น สิ่งแรกที่ทำทันทีที่ลุกขึ้นคือเก็บกระดาษฉบับร่างบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ให้หมด ของพวกนี้ห้ามให้เสี่ยวซีเห็นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นแน่นอนว่าจะถูกถามโน้มเป็นเสียงต้องว่าทำไมไม่ยอมหลับให้เต็มอิ่ม
แต่ที่ไหนได้ หยานจิ่วซีรู้เรื่องนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว
เก็บกระดาษเสร็จ ท้องของซูโม่ก็ร้องกู่ ๆ ดังขึ้น กำลังเตรียมลงไปหาของกิน แต่เพิ่งเดินไปถึงประตูก็ชนเข้ากับหยานจิ่วซีที่มาตามไปกินข้าวพอดี
"ตื่นแล้วหรือ"
หยานจิ่วซีเกี่ยวผมสลวยขึ้นเบา ๆ แล้วตักตวงเสียงอ่อนโยน "ทั้งคืนไม่ได้นอนกับแก แกก็ไม่ยอมพักผ่อนให้ดี ๆ ร่างกายคือทุนทางของการปฏิวัตินะ เดี๋ยวร่างกายพังลงไปเมื่อไหร่ คนจำนวนมากต้องเป็นห่วงแก รวมถึงฉันด้วย"
"เอ๊ะ เอ่อ—"
พอได้ยินแบบนี้ ใบหน้าซูโม่ก็อึ้งทั้งแดงทั้งซีด "เสี่ยวซี แกรู้เรื่องนี้แล้วหรือ"
"แกวางของพวกนั้นไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ กลัวฉันไม่เห็นงั้นหรือไง"
เผชิญหน้ากับคำถามย้อนกลับของหยานจิ่วซี ซูโม่ถ่อมหน้าหนายิ้มแห้ง ๆ แล้ววางมือสองข้างบนบ่าของเธอ หมุนตัวเธอให้หันไปอีกทางแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย "หิวแล้ว ลงไปหาอะไรกินกันเถอะ"
หยานจิ่วซีจะไม่รู้ทีเดียวว่าซูโม่ตั้งใจอะไร เธอขวับเขม้นตามองเขาแล้วพูดว่า "ข้าวเสร็จแล้ว ฉันก็เรียกแกมากินข้าวไง"
"ใคร...ใครทำ"
ได้ยินแบบนั้น สัญชาตญาณของซูโม่คือถามก่อนว่าใครเป็นคนทำ เพราะฝีมือทำกับข้าวของภรรยาสุดที่รักของเขานี่ เขากลัวจริง ๆ
กินครั้งเดียว จำตลอดไป!