"อะไรที่ว่าข้าเกินไปกัน?"
เสี่ยวโม่โต้กลับทันควัน: "ก็บอกแล้วไงว่าโฮสต์ เจ้าดวงดาวสวรรค์มีพรสวรรค์ในการกลืนกินชีวิต ทำไมยังถามแล้วถามอีก ถามให้ตายก็ไม่ได้คำตอบหรอก!"
ซูโม่: "..."
รอให้วิกฤตการรุกรานของอารยธรรมต่างดาวผ่านไปก่อนเถอะ เขาจะต้องหาสักร่างให้เจ้าพวกนี้ก่อนเป็นอย่างแรก แล้วถึงตอนนั้น... ตบให้ตาย!
"จะตบข้าตายเหรอ? ใจดำจริง ๆ"
เสี่ยวโม่หยั่งรู้ความคิดของซูโม่ได้ แล้วแซวขึ้น: "โฮสต์ ยังไงข้าก็เคยช่วยชีวิตเจ้านะ เจ้าจะตอบแทนบุญคุณผู้มีพระคุณแบบนี้เหรอ?"
"เรื่อง ๆ ไป!"
ซูโม่กลั้นความโกรธไว้สุดชีวิต "เจ้าช่วยข้า ข้ารู้สึกซาบซึ้ง แต่ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะมาโลดแล่นรบกวนข้าได้ไม่รู้จักจบสิ้น!"
"อย่า ๆ แค่ล้อเล่นเฉย ๆ นี่นา ทำไมโกรธหนักขนาดนั้น? ไม่สนุกเลย!"
เสี่ยวโม่เปลี่ยนเรื่องทันที: "พรสวรรค์กลืนกินชีวิตของเจ้าดวงดาวสวรรค์สามารถปล่อยก๊าซที่ไม่มีสีไม่มีกลิ่นออกมาจากร่างกายได้ ถ้าคนธรรมดาสูดดมก๊าซเหล่านี้เข้าไป เลือดในร่างกายจะไหลเวียนเร็วขึ้น และทั้งคนจะตื่นเต้นสุดขีดในเวลาอันสั้น"
"เลือดไหลเวียนเร็วขึ้น?"
"อืม พูดง่าย ๆ ก็คือเพิ่มความแข็งแรงให้เลือด"
"พูดต่อสิ"
"เลือดที่ไหลเวียนเร็วขึ้นในร่างกายจะไม่มีขีดจำกัด ในไม่ช้ามนุษย์จะหมดสติ กลายเป็นซากศพเดินได้ไร้สติ สถานการณ์นี้จะคงอยู่ประมาณสิบนาที แล้วเลือดที่ไหลเวียนอย่างรวดเร็วจะทะลุทะลวงผิวหนังชั้นนอกของร่างกายมนุษย์"
น้ำเสียงของเสี่ยวโม่หายไปจากความสนุกสนานเมื่อครู่ กลายเป็นจริงจังมาก: "ถึงตอนนี้ เจ้าดวงดาวสวรรค์เพียงแค่ต้องใช้เครื่องมือพิเศษ ก็สามารถเก็บเลือดเหล่านี้เข้ามา อัดให้มีความเข้มข้นสูงมาก ๆ แล้วสุดท้ายก็ค่อยดูดกิน"