เสียงลมพัดกรู่ผ่านสนามบิน
เมื่อเทียบกับเซี่ยกั๋วแล้ว อากาศของประเทศต้าหยางเย็นกว่ากันมาก
อวี่เหมยเหรินถอดแจ็กเก็ตตัวเองมาคลุมให้หยานจิ่วซี
หยานจิ่วซีกำลังจะปฏิเสธ แต่เสียงของอวี่เหมยเหรินก็ดังขึ้นข้างหูเสียก่อน
"เชื่อฟังหน่อย ไม่งั้นต่อไปฉันจะเรียกคุณว่าคุณหนูหยาน"
ต่อการข่มขู่ที่อบอุ่นหัวใจแบบนี้ หยานจิ่วซีก็ได้แต่ยอมรับ หันไปมองห้องพักง่าย ๆ ที่สว่างไสวไม่ไกลนัก แล้วบ่นพึมพำ "ไม่รู้คุยเรื่องเสร็จหรือยังนะ"
อวี่เหมยเหรินยิ้มแห้มมุมปาก
เทียนเป่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่จนหลุดเสียงออกมา
"หัวเราะอะไร?"
สติกลับมา หยานจิ่วซีเห็นว่าทั้งสองคนกำลังหัวเราะเยาะตัวเอง ใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นมา
แววตาของอวี่เหมยเหรินเต็มไปด้วยความอิจฉา เอ่ยแซวเบา ๆ "เสี่ยวซี พี่อิจฉาความรักของเธอกับอาจารย์ซูจริง ๆ เลย"
จังหวะนั้นเทียนเป่ยก็ยื่นหน้าเข้ามา ยิ้มแหย ๆ "คุณหัวหน้าอวี่ เราสองคนก็มีความรักแบบนี้ได้เหมือนกันนะ"
พอได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของอวี่เหมยเหรินก็แดงก่ำทันที "เสี่ยวซีอยู่ตรงนี้ พูดมั่วอะไรของนาย"
เทียนเป่ยเกาหัวแก้เก้อ ยิ้มแบบซื่อ ๆ
หยานจิ่วซีโอบแขนอวี่เหมยเหรินไว้ เอ่ยเสียงนุ่ม "พี่สาวคะ ชอบใครสักคนแล้วเขินที่จะยอมรับไปทำไม? เหมือนฉันที่ชอบเสี่ยวโม่ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ฉันก็พูดประโยคนี้ออกไปต่อหน้าคนทั้งโลกได้"
"ฉันกับเทียนเป่ย… ยังไม่ถึงขั้นชอบกันหรอก ที่มากสุดก็แค่รู้สึกดี ๆ ต่อกัน"