“อันนี้ละครเรื่องอะไรวะ”
ซูโม่เปิดปากขึ้นมา ทำให้สองสาวที่กำลังจ้องดูซีรีส์อยู่อย่างตั้งใจสะดุ้งเฮงซวย เมื่อหันไปเห็นซูโม่ยืนอยู่ข้างหลัง ทั้งคู่ก็ตอบสนองไม่เหมือนกันเลย
หลู่หว่างโยวแค่แคะตา แล้วแซะทันควัน “พี่ชาย! ไม่รู้เหรอว่าถ้าทำให้คนอื่นตกใจ คนนั้นอาจตกใจตายได้! เดินให้มีเสียงหน่อยได้ไหม!”
ส่วนหยานจิ่วซีกลับตาส่องประกายวิบวับ เธอวางขนมขบเคี้ยวบนโต๊ะน้ำชา ลุกขึ้นอ้อมไปด้านหลังโซฟา แล้วโอบกอดแขนซูโม่แน่นจนแปะหน้า “เสี่ยวโม่ เสร็จงานแล้วเหรอ?”
“อือ เสร็จแล้ว”
ซูโม่ไม่ถือสากับคำพูดของหลู่หว่างโยวเลยแม้แต่นิด มือใหญ่โอบเอวสะเอวของหยานจิ่วซี พยุงบ่าของเธอไว้ แล้วซุกหน้าลงในผมสลวยของเธอ ดมกลิ่นหอมอ่อนโยนที่คุ้นเคยนั้น ความตึงเครียดในจิตใจก็ค่อย ๆ คลายออก
เห็นภาพนั้น มือของหลู่หว่างโยวที่กำลังจะหยิบมันฝรั่งทอดใส่ปากก็หยุดค้างกลางอากาศ หน้าสวยนิ่งค้าง
จะเป็นแบบนี้ได้ไหมเนี่ย?
สองคนนี้มันรวมกลุ่มกันไม่ได้เลยใช่ไหม?
ทีไรอยู่ด้วยกันทีไร ก็ไม่หยุดกระจายอาหารหมา กระจายอาหารหมาไปเรื่อย ๆ……
ทนไม่ไหวแล้ว!
หยานจิ่วซีหันไปยิ้มขอโทษให้หลู่หว่างโยว แล้วพูดเบา ๆ “พี่หว่างโยวคะ ดูต่อเองก่อนนะคะ ช่วงนี้เสี่ยวโม่ลำบากมาก ฉันจะพาเขาขึ้นไปพักก่อนนะ”
พูดจบ เธอก็เข็มหน้าอกของซูโม่เบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “ได้แล้ว พี่หว่างโยวก็ยังอยู่ตรงนี้นะ”
ซูโม่ปล่อยหยานจิ่วซี แล้วยิ้มขื่น “ผมต้องนอนให้เต็มที่จริง ๆ แหละ หลายวันมานี่ผมนอนวันละแค่ไม่กี่ชั่วโมง คนจะเก๋าตายแล้ว!”