“ท่านรัฐมนตรีทั้งหลาย”
ทันใดนั้น รัฐมนตรีที่เข้าร่วมการประชุมทางวิดีโอทุกคน รวมถึงผู้บริหารสูงสุดของแต่ละสำนักงาน ก็ลุกขึ้นยืนพร้อมหน้า
สำหรับซูโม่ ทุกคนในใจไม่มีอะไรไปกว่าความชื่นชมและความเคารพ
ภายในห้องประชุม ซูโม่มีสีหน้าจริงจัง “เรื่องการรุกรานของอารยธรรมชิงเหยียนถือว่าจบลงแล้ว ตอนนี้ต่อหน้าพวกเรามีสองทางให้เลือก”
“ทางแรก ยุบพันธมิตร แต่ละฝ่ายกลับไปใช้ชื่อประเทศของตัวเองเหมือนเดิม”
“ทางที่สอง ให้พันธมิตรยังคงอยู่ต่อไป พัฒนาวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีของอารยธรรมอย่างเต็มกำลัง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการศึกบนเส้นทางดาวดวงดาวในอนาคต”
พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของซูโม่ดังขึ้นกว่าเดิม แล้วเสริมว่า “จักรวาลนั้นกว้างใหญ่ไพศาล อารยธรรมต่าง ๆ ภายในนั้นมีนับไม่ถ้วน และไม่ขาดแคลนอารยธรรมขั้นสูงเลย ต่อหน้าอารยธรรมระดับสูงเหล่านั้น อารยธรรมมนุษย์เราอ่อนแอเหมือนมดตัวจิ๋ว ไม่มีวิธีปกป้องตัวเองแม้แต่นิดเดียว”
“ยิ่งไปกว่านั้น เมื่ออารยธรรมมนุษย์พัฒนามาได้หลายสิบปี ท่านรัฐมนตรีทุกท่านก็คงทราบดีว่า ทรัพยากรบนโลกมีจำกัดเกินไป วันหนึ่งมันย่อมถูกกินจนหมดสิ้น การออกไปสำรวจจักรวาลคือหนทางที่อารยธรรมมนุษย์ต้องก้าวไปให้ได้”
“แต่ระหว่างการสำรวจนั้น เราอาจถูกอารยธรรมอื่นค้นพบได้ง่ายมาก ตามกฎป่าแห่งจักรวาลแล้ว ย่อมหลีกเลี่ยงสงครามไม่ได้ เรียกได้ว่านี่คือหนทางที่เปี่ยมทั้งอันตรายและโอกาส เลือกหรือไม่เลือกขึ้นอยู่กับทุกคน ผมจะไม่ร่วมลงคะแนน แสดงจุดยืนกันได้เลย”
รัฐมนตรีผู้ครองสิทธิ์ลงคะแนนต่างพร้อมใจลังเล การประชุมตกอยู่ในความเงียบอย่างน่าประหลาด