"ไม่รู้จักอาย!"
หนิงไห่กัดฟันพูด "ไอ้หนูเอ๊ย ดูไม่ออกหรือไงว่าคราวก่อนพี่ตั้งใจปล่อยให้มีชัยชนะ? มาพูดแบบนี้อีก ไร้ยางอายสิ้นดี!!"
"พ่อครับ แพ้ก็คือแพ้ จะไม่ยอมรับยังไงล่ะ?"
ซูโม่นั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ยิ้มพูด "ต้องกล้าเผชิญหน้ากับความพ่ายแพ้ ถึงจะเดินบนเส้นทางบู๊ได้ไกลขึ้น"
หนิงไห่อ้าปากจะพูด สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนไปมาอย่างน่าดู
นี่มันสอนตัวเองหรอ???
เหอะ—
ลุงทนได้ ป้า...ถุย! คราวนี้ลุงทนไม่ไหวแล้ว!!
"จะประลองใช่ไหมล่ะ?"
หนิงไห่สายตาเย็นชา น้ำเสียงหนักแน่น "ได้ งั้นฉันจะทำให้สมใจนาย สักตีหนึ่ง เจอกันที่สวนหลังบ้านนะ!"
ในเมื่อซูโม่ไม่รู้จักดีชั่วขนาดนี้ คราวนี้เขาจะให้ไอ้หนูนี่รู้ซะว่าดอกไม้ทำไมถึงได้แดงขนาดนั้น
มองดูเงาร่างหนิงไห่จากไป ซูโม่ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
เรียบร้อย!
ใช่แล้ว มันก็แค่กลยุทธ์ยั่วโทสะง่ายๆ แต่ก็อดใช้ไม่ได้จริงๆ นี่นะ!
ถึงแม้ค่าพลังต่อสู้ของหนิงไห่จะมากกว่าเขาเท่าตัว แต่ซูโม่ก็ยังมั่นใจในตัวเองสุดๆ
คราวก่อนชนะยังไง คราวนี้ก็ชนะแบบนั้น
เพราะว่า เขายังมีสกิลเพิ่มความเร็วอีกสองสกิล ต่อให้หนิงไห่จะโจมตีรุนแรงแค่ไหน แต่ตีไม่โดนแล้วจะมีความหมายอะไร?
ยังไงซะ วิชาบู๊ในโลกนี้ มีแค่ความเร็วเท่านั้นที่ไร้เทียมทาน
ไม่นานก็ถึงเวลาทานข้าว
มองหนิงไห่ที่ผูกผ้ากันเปื้อนอยู่ ซูโม่สีหน้าค่อนข้างประหลาด พ่อตาคนนี้ของตัวเอง ไหนเลยจะยังมีบารมีของยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งเซี่ยกั๋วอยู่อีก เป็นพ่อบ้านแม่เรือนเต็มตัวไปแล้ว