เวลาผ่านไปสองวันอย่างรวดเร็ว
เพราะผลงานโดดเด่นของภาควิชาคณิตศาสตร์ในการรับรองสาธารณะ ทำให้มหา'ลัยชิงหัวยิ่งให้ความสำคัญกับสาขานี้ อุปกรณ์ต่างๆ อัปเกรดทั้งหมด สิทธิประโยชน์ที่นักศึกษาสาขาอื่นอิจฉากันสุดๆ
ส่วนเหยียนจิ่วซีก็กลายเป็นนักศึกษาคนที่สองต่อจากซูโม่ที่ได้สิทธิ์ไม่ต้องเข้าคลาส
ช่วยไม่ได้นี่นา
อาจารย์เซี่ยไห่เซิงและฉางจื้อหลานเป็นแค่นักคณิตศาสตร์ระดับสอง แต่เหยียนจิ่วซีเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับสามแล้ว ถึงระดับสามจะเจือจางไปหน่อย แต่ก็ไม่ต้องนั่งฟังในห้องเรียนแล้ว
สำหรับเหยียนจิ่วซี นี่คือความสุขมากๆ
เพราะเธอนอนตื่นสายได้ทุกวัน ตื่นมาก็กินข้าวเที่ยง บ่ายๆ ก็ไปติวกับซูโม่ที่ห้องสมุด นี่คือชีวิตประจำวันของเธอตอนนี้
ซูโม่เองก็ชอบชีวิตแบบนี้มาก ได้อยู่กับสาวของเขาทุกวัน อะไรก็สู้ไม่ได้
เวลาก็ผ่านไปวันแล้ววันเล่า
แป๊บเดียวก็มาถึงวันที่ยี่สิบสองกรกฎาคม
หอ 506
"เสี่ยวซี วันนี้วันเกิดนายใช่ไหม"
เหยียนจิ่วซีกำลังนั่งทำโจทย์อยู่ที่โต๊ะ พอได้ยินคำพูดของอันหรานก็ชะงักไป หน้าน้อยๆ ฉายแววมึนงง
วันนี้วันเกิดตัวเองเหรอ
อ้อ ใช่แฮะ!
จ้าวหลิงเอ๋อกับหม่าลี่ลี่เห็นท่าทางเหยียนจิ่วซีแล้วก็อึ้งพูดไม่ออกเลย
"เสี่ยวซี นี่ขนาดวันเกิดตัวเองยังจำไม่ได้เหรอ"