ภายในกระโจม
ไอแซคกับโคบัมกำลังคุยกับหัวหน้ากลุ่มคณิตศาสตร์นานาชาติ ส่วนอลิซยืนอยู่ข้าง ๆ รอผลตัดสินขั้นสุดท้ายของทั้งสาม
"หัวหน้า จะเอายังไงต่อดี"
"ครับ การรับรองระดับสามนี่กระทบวงกว้าง ผมกับไอแซคไม่กล้าตัดสินใจเอง"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง จนกระทั่งมีเสียงแหบพร่าดังขึ้น "เรื่องที่อาจารย์ซูพูดไปเมื่อครู่ ฉันให้พวกนักคณิตศาสตร์ระดับสี่ห้าคนมาคำนวณและวิเคราะห์แล้ว ผลปรากฏว่ามันเป็นจริง"
"การรับรองระดับสาม... ผ่าน!"
"ครับ หัวหน้า!"
ได้ยินดังนั้น ทั้งไอแซคและโคบัมก็ตอบรับอย่างนอบน้อม
วางสาย
อลิซถอนหายใจยาว "นักคณิตศาสตร์ระดับสามอายุสิบเก้า ให้ตายเถอะ!"
"นี่จะเป็นซูโม่คนต่อไปหรือเปล่าเนี่ย"
"ไม่ใช่!"
ไอแซคส่ายหน้า พลางยิ้มเจื่อน ๆ "พรสวรรค์ด้านคณิตศาสตร์ของอาจารย์ซูน่ะ บอกได้คำเดียวว่าไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน และหลังจากนี้ก็คงไม่มีใครทำได้อีก"
"ใช่!"
โคบัมพยักหน้าเห็นด้วย "พรสวรรค์ของคุณหนูเหยียนน่าทึ่งก็จริง แต่ยังไม่ถึงขั้นเอาไปเทียบกับอาจารย์ซูหรอก ความน่ากลัวของอาจารย์ซูน่ะนายไม่มีทางจินตนาการถึงหรอก!"
อลิซ: "..."
นี่มันเว่อร์ไปแล้วนะ!
เหยียนจิ่วซีอายุเท่านี้ได้เป็นนักคณิตศาสตร์ระดับสาม มันพลิกฟ้าพลิกแผ่นจนจะพลิกกว่านี้ไม่ได้อยู่แล้ว
แต่ดันยังไม่พอให้เทียบกับซูโม่อีกเหรอ
ตกลงซูโม่น่ากลัวขนาดไหนกันแน่วะ!
ไอแซคมองอลิซที่เงียบไป แล้วยิ้มแห้ง ๆ อธิบายว่า "คนทั่วไปรู้แค่ว่าอาจารย์ซูเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้า แต่ไม่เคยเห็นภาพชัด ๆ ว่าท่านน่ากลัวแค่ไหน พอยืนอยู่ในจุดที่เราอยู่ ถึงจะสัมผัสถึงความน่าสะพรึงของท่านได้ชัดขึ้น"