“เสี่ยวโม่ อย่าเล่นสิ”
เหยียนจิ่วซีดันมือสองข้างไว้ที่อกของซูโม่ ร่างสาวโค้งไปด้านหลังเล็กน้อย ทรวดทรงอวดโค้งเว้าสะดุดตายิ่งขึ้น ใบหน้าสวยร้อนซ่าเป็นระยะ
“สาว รีบเรียกเร็ว ไม่งั้น หึหึ~~”
ซูโม่มองท่าทางเขินอายของเหยียนจิ่วซีแล้วถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อก ขู่เสียงต่ำ “ถ้าไม่เรียก ฉันจะ...”
“สามีคะ จิ่วซีผิดไปแล้ว”
เหอียนจิ่วซีเห็นท่าไม่ดีก็รีบยอมแพ้แต่โดยดี หันมากระพริบตาปริบๆ ใสซูโม่อย่างน่ารักราวกับลูกแมวที่แสนเชื่อง
ซูโม่ตบหน้าผากตัวเองหนึ่งที ความพลุ่งพล่านในใจทำเอาแทบเสียสติ ไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว รีบหมุนตัวเดินออกจากห้องไป
นี่มัน...
ต้านไม่ไหวแล้วโว้ย!
เขาชักจะประเมินความยับยั้งชั่งใจของตัวเองสูงเกินไป!
ต่อให้เป็นนักบุญมาเจอท่าทางของเหยียนจิ่วซีแบบนี้ ก็คงต้องยอมแพ้ราบคาบ นับประสาอะไรกับตัวเขา...
เหยียนจิ่วซีมองแผ่นหลังที่หนีกระเจิงของซูโม่แล้วเอียงศีรษะน้อยๆ ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิก ในดวงตาเป็นประกายขี้เล่น พึมพำเบาๆ ว่า “น่ารักจัง...”
ซูโม่เดินเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าด้วยน้ำเย็น ความร้อนรุ่มในใจถึงได้จางลงไปบ้าง แล้วก็อดยิ้มเจื่อนๆ ไม่ได้
อะไรที่เรียกว่า ผูกคอตาย?
นี่ไงล่ะ!
เดินออกจากห้องน้ำ ซูโม่ก็ปะทะเข้ากับแม่ของซูเข้าอย่างจัง แม่ของซูมองสภาพลูกชายแล้วก็ฉีกยิ้มพิเรนๆ ในฐานะคนอาบน้ำร้อนมาก่อน นางพอเดาออกล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น
รู้ แต่ไม่พูด
แม่ของซู่วางจานในมือลง แล้วโบกมือเรียกซูโม่ “เสี่ยวโม่ ไปเรียกเสี่ยวซีมากินข้าว”
“รู้แล้วครับแม่”
ซูโม่ตอบรับ แล้วเดินกลับเข้าห้องนอนอีกครั้ง ก็เจอสายตาเย้าแหย่ของเหยียนจิ่วซีเข้าพอดี สีหน้าเลยอดเผยความเขินไม่ได้ แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง “สาว มองฉันทำไม มีอะไรน่าสนใจนัก ไปกินข้าวกันเถอะ”