เช้าวันถัดมา ซูโม่นั่งอยู่ในห้องรับแขกแล้วถูกลู่หว่างโยวบีบติดไล่ถามทีละคำถามสุดกอง
แน่นอนว่าคำถามทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ฝังอยู่ใต้ดินห้องนอนชั้นหนึ่ง
จะเห็นได้ชัดเลยว่าเรื่องนี้ลู่หว่างโยวใส่ใจเป็นอย่างมาก
ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา
ไม่ว่าจะเป็นบ้านใครก็ตาม ถ้าใต้ดินบ้านตัวเองมีของประหลาด แถมของชิ้นนี้ยังสามารถเอาชีวิตคนได้อีก ขอให้สมองยังใช้การได้ปกติ ก็ต้องใส่ใจกันทั้งนั้นแหละ
เพียงแต่ว่าซูโม่ไม่ได้บอกอะไรลู่หว่างโยว
จะอธิบายมัน...
ยุ่งยากเกินไป!!!
เอาปากหลอกเฉียบ ๆ สองประโยคแล้ว ซูโม่ก็ปลดปล่อยวิชาหนีทันที ลอยตัวหลุดออกจากตระกูลหลูไปเรียบร้อย
จุดหมายปลายทาง มุ่งตรงสู่สำนักงานการบินอวกาศ
ภายในหอโถงกว้างใหญ่ ชิ้นส่วนขนาดมโหฬารวางกระจัดกระจายเต็มไปหมด วิศวกรนับไม่ถ้วนที่สวมชุดทำงานเดินวนไปมาราวกับตลาดสด
ทันทีที่ซูโม่ปรากฏตัวในหอโถง ทุกสายตาก็พากันจับจ้องเขาทันควัน
ไม่ถึงไม่กี่นาที ผู้อำนวยการสำนักงานการบินอวกาศอย่างหวังปิงก็เดินเข้ามาปรากฏตัวตรงหน้าซูโม่
หวังปิงดูอายุราวห้าสิบกว่า หน้าตาแดงปลั่ง จับมือซูโม่ไว้แน่นด้วยความอบอุ่นเป็นที่สุด
"อาจารย์ซู ในที่สุดคุณก็มาเสียที"
ใบหน้าหวังปิงแลบแสงตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนพูดต่อว่า "นับตั้งแต่ได้รับคำสั่งมา พนักงานทั้งสำนักงานการบินอวกาศพร้อมปฏิบัติการหมดแล้ว เฝ้ารอคำสั่งของคุณตลอดเวลา"
สร้างสถานีอวกาศระหว่างประเทศด้วยตัวเอง?
โครงการนี้มันเกินความเป็นจริงเกินไปแล้ว!
นอกจากความน่าตื่นตะลึงแล้ว ยังมีทั้งความคาดหวังและเลือดร้อนปนอยู่ด้วย