ในห้วงมืดมิด
ซูโม่เดินช้า ๆ ไปตามพื้น นอกจากผืนดินใต้ฝ่าเท้าที่ให้ความรู้สึกจับต้องได้จริง ๆ แล้ว ความมืดสนิทรอบตัวที่ยื่นมือไปก็มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตัวเอง ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่
หลังจากลุยต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตจากอารยธรรมต่างดาวกลางอวกาศ ตัวเองไม่ได้ตกลงมาที่โลกรึไง?
แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน?
หรือว่าตัวเองตายไปแล้ว?
พอความคิดนี้ลอยขึ้นมา ซูโม่ก็ตกใจสุดขีด รีบตะโกนลั่นใส่รอบตัว "เสี่ยวเสี่ยวโม่! เสี่ยวเสี่ยวโม่! ไอ้บ้านี่ ระบบบ้านี่ทำหน้าที่อะไรของแกอยู่เนี่ย!"
"ผู้ภาคี นี่มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?"
เสียงของเสี่ยวเสี่ยวโม่ดังแผ่มาจากรอบทิศ เต็มไปด้วยความอัดอั้น "ก็ตัวเองนี่แหละที่ดื้อดึงจะเสี่ยงตายเอง ตอนนี้สภาพใกล้ตายกลับมาโทษฉันซะได้ แม้แต่โต้วเอ๋ยังไม่เคยถูกใส่ความแบบฉันเลยนะเนี่ย!"
"เฮ้ย! นี่แกยังรู้จักเรื่องโต้วเอ๋อีกเรอะ?"
ซูโม่โมโหจนขำออกมา "ถ้าไม่โทษแกจะโทษใคร มีระบบติดตัวอยู่ ถ้าฉันยังตายได้อีก แล้วฉันมีระบบแบบแกไว้ทำไมกันเนี่ย!"
เสี่ยวเสี่ยวโม่: "……"
ฟังไม่ค่อยขึ้นหรอก แต่ก็จริงตามนั้นแหละ
เห็นเสี่ยวเสี่ยวโม่เงียบไป ซูโม่ก็พูดแบบไม่ได้ฟัง "ก็มีสกิลติดตัวไม่ใช่รึไง! รีบฟื้นฟูสิ!"
"ฟื้นฟูไม่ไหว"
"ทำไม!"
เสี่ยวเสี่ยวโม่รายงานตามความจริง "บาดแผลของผู้ภาคีครั้งนี้เกินระดับสามไปมากแล้ว สกิลฟื้นฟูรักษาไม่ไหว ตอนนี้มนุษย์ด้านนอกกำลังช่วยชีวิตผู้ภาคีอยู่ แต่จากสภาพที่ดูเหมือน…โอกาสสำเร็จคงไม่มาก"