“เสี่ยวโม่ ใครโทรมาเหรอ”
เห็นซูโม่วางมือถือ สาวเจ้าก็คันปากอยากรู้เลยเอ่ยถามขึ้น
“หัวหน้ากระทรวงศึกษาครับ”
ซูโม่ส่ายหน้าน้อยใจ กุมมือเล็ก ๆ ของเหยียนจิ่วซีไว้ “เสี่ยวซี เธอรู้ไหมว่าหัวหน้าท่านโทรมาให้ผมทำอะไร”
“ทำอะไรเหรอ”
“ให้ผมเพิ่มความยากข้อสอบเลขไง!”
เหยียนจิ่วซี “......”
นี่ยังต้องเพิ่มอีกเหรอ
งั้นเด็กสอบที่ตี้ตูปีนี้...ฆ่าตัวตายเหอะ!
มองสีหน้าเหยียนจิ่วซีที่เหมือนจะสิ้นศรัทธาในชีวิต ซูโม่ก็หัวเราะ “อย่าคิดมากเลย เพิ่มความยากอีกไม่ได้แล้วครับ”
เพิ่มอีกเหรอ
ไม่มีทาง!
เขาเพิ่งอยู่ปีหนึ่ง จะอยู่ตี้ตูอีกหลายปี ไม่อยากผลักคนสอบตี้ตูให้เดินทางสู่ความตาย ไม่งั้นจุดจบของเขาคงไม่ต่างจากหนูตกถังข้าวสาร
โดนสวดยับทั้งบาง!
ได้ยินแบบนั้น เหยียนจิ่วซีเลยต้องตบอกน้อย ๆ รอดตัวไปที รอดตัวไป...
หลอนชะมัด!
-
วันต่อมา ซูโม่ตื่นตอนเจ็ดโมงเช้า แต่งตัวส่ง ๆ แล้วก็ไปที่ตึกกระทรวงศึกษาธิการตี้ตู
รอบนี้ยังไม่ทันถอดหน้ากากอนามัย หวังเทาก็ปล่อยให้เข้าแล้ว
ทำไมเหรอ
แค่ดูทรงผม หวังเทาก็รู้แล้วว่าใคร!
หลังจากเกิดเรื่องเมื่อวาน มีคนมาแอบเล่าประวัติซูโม่ให้เขาฟังโดยเฉพาะ เล่นเอาสะดุ้งตัวโก่งเลยทีเดียว!
ไม่เคยคิดเลยว่าเด็กหนุ่มที่เขาเคยห้ามไว้ จะเทพเบอร์นี้ ตอนซูโม่เดินเข้าไป หวังเทายังถึงขั้นทำวันทยหัตถ์ให้เลยนะ
ท่าทางวันทยหัตถ์นั้นดูลักลั่นไม่เป็นท่า ซูโม่เห็นแล้วขำกลิ้ง แต่ก็ยังตอบกลับด้วยการทำความเคารพ ก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน