ซูโม่มองเฟิงอวี้ด้วยแววตาลึกซึ้ง ในใจมีม้าลามะนับหมื่นตัววิ่งผ่านไปมา
ตอนนี้เขาอยากพูดแค่ว่า ฉันเชื่อแกน่ะสิ!
คาตายามะ อิคุเอะได้ยินคำนี้ ตัวสั่นเทาเล็กน้อย นั่นคือความโกรธขั้นสุด
เขาเป็นถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของประเทศซากุระ เดินไปที่ไหนก็มีแต่คนยกย่องนับถือ
แม้แต่ต่อหน้าประเทศต้าหยาง ยังไม่มีใครกล้าไร้มารยาทแบบนี้ ท่าทีของเฟิงอวี้ทำให้เขารู้สึกถึงการเหยียดหยาม
โกรธจนตัวสั่น แต่ในใจก็เต็มไปด้วยความจนปัญญา
สถานการณ์ตอนนี้เสียเปรียบประเทศซากุระมาก หลังจากคลิปวิดีโอนั้นถูกเปิดเผย ไม่ว่าเขาจะยอมรับหรือไม่ เรื่องปะทะชายแดนนี้ เขาก็ต้องแบกรับไว้เอง
เขากดเสียงต่ำพูดใส่โทรศัพท์หนึ่งประโยค แล้วก็จบสาย
หันกลับมา คาตายามะ อิคุเอะมีสีหน้าเคร่งขรึม ก้าวยาวๆ กลับไปนั่งที่ของตัวเอง พูดเสียงดังว่า "เรื่องค่าชดเชย ประเทศของเราได้ข้อสรุปแล้ว"
"โอ้?"
เฟิงอวี้ยิ้มเจ้าเล่ห์ถามว่า "ไม่ทราบว่าประเทศของท่านต้องการชดเชยความเสียหายให้ประเทศของเราอย่างไร?"
คาตายามะ อิคุเอะครุ่นคิดครู่หนึ่ง ค่อยๆ ยื่นมือขวาออก ใบหน้าเจ็บปวดราวกับถูกเชือดเนื้อ "จรวดขีปนาวุธระดับ 10 ห้าลูก และจรวดขีปนาวุธระดับ 9 สิบลูก ค่าชดเชยเท่านี้ไม่รู้ว่าประเทศของท่านจะพอใจหรือไม่?"
"ซี้ด..."
ในห้องประชุมเสียงสูดลมหายใจดังแซ่
บรรดาผู้สื่อข่าวเต็มไปด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครคิดว่าประเทศซากุระจะใจป้ำขนาดนี้ อ้าปากก็จรวดขีปนาวุธระดับ 10 ห้าลูกกับระดับ 9 สิบลูก