ท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศแห่งเซี่ยกั๋ว เฟิงอวี้ ผู้ยิ่งใหญ่ พอมาอยู่ต่อหน้าหนิงไห่กลับกลายเป็นไอ้หนูเฟิงไปซะนี่ ถ้าคนนอกได้ยินเข้าล่ะก็ ต้องรู้สึกว่าช่างไร้สาระสิ้นดี
"ฉันเหมือนจะดูออกแล้วล่ะ"
เหยียนจิ่วซีเอ่ยขึ้นก็ดึงดูดความสนใจจากทั้งสองคนทันที เธอจ้องมองซูโม่บนจอทีวีไม่วางตา ใบหน้างามมีรอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้น เสียงเบาราวกับกระซิบ "เมื่อกี้ตอนที่ท่านรัฐมนตรีเฟิงพูดถึงเทือกเขาเฮ่อเอ่อร์ สีหน้าของเสี่ยวโม่แวบหนึ่งมีความคาดหวัง เพราะงั้นฉันเลยเดาว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับเสี่ยวโม่แน่ ๆ"
"อาจจะ… ในเทือกเขาเฮ่อเอ่อร์มีสิ่งที่เสี่ยวโม่ต้องการ"
ต้องยอมรับเลยว่าเธอเดาได้ใกล้เคียงความจริงมากเหลือเกิน ถ้าซูโม่ได้มาอยู่ที่นี่ เขาคงต้องมองสาวน้อยคนนี้ด้วยสายตาใหม่เลยล่ะ
ทักษะการอนุมานเนี้ย เชอร์ล็อก โฮล์มส์กลับชาติมาเกิดชัด ๆ!
จริง ๆ แล้วไม่ใช่ว่าทักษะการอนุมานของเหยียนจิ่วซีเจ๋งอะไรขนาดนั้น แต่เป็นเพราะเธอรู้จักซูโม่ดีเกินไป ถึงได้จับสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วเดาใจซูม่อออกต่างหาก
"คาดหวัง?"
ได้ยินอย่างนั้น หนิงไห่กับแม่ของเหยียนก็มีสีหน้าตื่นตะลึงเล็กน้อย สบตากันแวบหนึ่ง
เมื่อกี้ทั้งสองคนก็ตั้งใจดูถ่ายทอดสดเหมือนกันนะ ทำไมไม่เห็นที่ลูกบอกว่ามีแววคาดหวังเลยล่ะ?
ในสายตาคนทั้งสอง ซูโม่เอาแต่หลับตาพริ้มมาตลอด เหมือนกำลังหลับ
แบบนี้มันคาดหวังตรงไหน?
เหยียนจิ่วซีผงกหัวนิด ๆ เสียงเบาหวิว "ใช่ค่ะ เมื่อกี้มุมปากของเสี่ยวโม่กระตุกขึ้นนิดนึง โดยปกติเขาแสดงสีหน้าแบบนี้ก็หมายความว่าเขา…"