ซูโม่ยิ้มบาง ๆ "แม่ครับ ผมมีเงิน"
จริง ๆ เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะใช้เงินของแม่ภรรยาอยู่แล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจก็คือ เพิ่งมาถึงก็เจอของที่ตัวเองอยากได้พอดี นับว่าเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ!
เหยียนจิ่วซีแลบลิ้นใส่แม่เล็กน้อย แล้วทำหน้าทะเล้นใส่
จากนั้นก็เดินไปยืนด้านหลังซูโม่ โอบคอเขาไว้ แล้วกระซิบเรื่องน่ารัก ๆ กันเบา ๆ
ใบหน้าของคุณนายเหยียนก็พลอยผุดรอยยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ตั้งแต่เล็กจนโต ลูกสาวเธอเชื่อฟังเกินไป เข้าใจโลกเกินวัย จนบางทีเธอก็อดสงสารไม่ได้ เพราะเด็กผู้หญิงวัยเดียวกันไม่มีใครแบบนี้ ไม่มีความไร้เดียงส่า ไม่มีความร่าเริงของวัยเธอเลย
เหตุผลที่ทำให้เป็นแบบนี้ คุณนายเหยียนก็รู้ดี
ตอนนี้เห็นลูกสาวเปิดใจได้ขนาดนี้ เธอในฐานะแม่ก็ดีใจจริง ๆ
"เสี่ยวโม่ สร้อยคอเส้นนี้สวยจังเลยนะ!"
เหยียนจิ่วซีเอาปากแนบข้างหูซูโม่ พูดพล่ามเสียงหวาน "หรือว่าจะไม่เอาไปดัดแปลงสร้อยแล้ว เอาเส้นนี้ใส่เลยดีไหม?"
แน่นอน คำว่า "ใส่" ของเธอก็คือใส่อยู่แต่ในบ้านเท่านั้น
เครื่องเพชรราคาร้อยล้านขึ้นไป เธอไม่กล้าใส่ออกไปข้างนอกหรอก หรูหราเกินไป
"ฝันไปเถอะ"
ซูโม่บี้แก้มนุ่ม ๆ ของเหยียนจิ่วซีเบา ๆ แล้วยิ้ม "ไม่ได้แน่นอน แต่เบาใจได้เลย พอดัดแปลงสร้อยคอสีน้ำเงินเข้มเสร็จแล้ว ต้องสวยกว่าทะเลห้าสีนี่แน่ ๆ"
"จริงน่ะ?"
"แน่นอน เคยโกหกเธอตอนไหน?"