“ใครบอกว่าฉันจะกลับประเทศล่ะ”
ซูโม่มองแคมเบอร์แลนด์ สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ เขาก็แค่แกล้งหลอกนางไปครั้งเดียว ถึงกับต้องตามราวีไม่เลิกเชียวหรือ
ไม่โดนหลอก?
แล้วจะจำไปถึงไหน!
แคมเบอร์แลนด์: “......”
ซูโม่ไม่กลับ?
นี่มันไม่ถูกนะ!
พวกนักศึกษามหา’ลัยชิงหัวกลับกันไปหมดแล้ว เขาจะอยู่คนเดียวทำไม
“นายไม่ไปเหรอ” แววตาแคมเบอร์แลนด์เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
“ค่อยกลับอีกไม่กี่วัน”
ซูโม่ยิ้มบาง ดึงมือเหยียนจิ่วซีขึ้นรถโรงเรียนที่จอดอยู่หน้าประตู ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังอันเท่ห์ให้แคมเบอร์แลนด์
ขึ้นรถแล้ว ซูโม่กับเหยียนจิ่วซีนั่งแถวหน้าฝั่งขวา หลี่ถงนั่งฝั่งซ้าย พอเห็นซูโม่ก็ถามขึ้นว่า “ซูโม่ นาย... จะกลับเซี่ยกั๋วเมื่อไหร่”
ทำไมซูโม่ไม่กลับพร้อมพวกเขา
เรื่องนี้ หลี่ถงรู้แก่ใจดี!
แต่ ก็เพราะรู้แก่ใจนี่แหละ เขาถึงยิ่งเป็นห่วง!
ตอนนี้ซูโม่ไม่ได้เป็นแค่สัญลักษณ์ทองของมหา’ลัยชิงหัวเท่านั้น แต่ยังเป็นความหวังของเซี่ยกั๋วด้วย นักคณิตศาสตร์ระดับห้าอายุสิบแปด นี่มันตำนานที่มีชีวิตเลยนะ!
“น้อยสุดก็สามสี่วัน มากสุดก็อาทิตย์นึง”
ซูโม่คิดครู่หนึ่ง ประมาณเวลาคร่าว ๆ ความจริงแล้วเขาจะกลับเซี่ยกั๋วเมื่อไหร่ ขึ้นอยู่กับท่าทีของประเทศต้าหยางเป็นหลัก ถ้าทำได้ เขาก็อยากกลับไปพร้อมทุกคนในมหา’ลัยชิงหัวเหมือนกัน
แต่ซูโม่รู้
เป็นไปไม่ได้แน่!
สงสัย แม้แต่ขึ้นเครื่องก็คงไม่ได้...
“งั้นนายต้องระวังตัวหน่อย ต้องระวังนะ!” หลี่ถงกำชับเสียงเบา