“เสี่ยวหราน เธอมาได้ยังไง?”
“ฉันได้ยินว่าห้องแล็บเคมีไฟไหม้ เป็นห่วงว่าเธอจะเป็นอะไรไป”
ได้ยินเสียง อันหรานหันกลับไปมองเหยียนจิ่วซีที่ประตู ใบหน้างามเผยรอยยิ้มออกมา
“ฉันไม่เป็นไร”
เหยียนจิ่วซียิ้มหวาน แววตาเผยความดีใจ หลังจากกลับประเทศ อันหรานก็เอาแต่หลบหน้าเธอ สองสามวันนี้ที่เธอพูดกับอันหราน รวมกันไม่เกินยี่สิบประโยค
ยกอาหารเดินมาที่ข้างเตียง เหยียนจิ่วซีก้มตัวหยิบโต๊ะเล็กข้างเตียงขึ้นมา เปิดกล่องข้าวให้ซูโม่อย่างเอาใจใส่ เตือนซูโม่เบาๆ ว่า “ระวังร้อนนะ”
“ขอบใจเมียจ๋า”
ซูโม่ยิ้มแหยๆ หยิบตะเกียบขึ้นมากิน
เหยียนจิ่วซีถูกเรียกว่าเมียจนหน้าแดงก่ำ เพราะอันหรานยังอยู่ตรงนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอก็อึดอัดมาก เธอเลยแอบมองอันหรานอย่างอดไม่ได้ พอเห็นว่าอันหรานไม่มีปฏิกิริยาแปลกๆ ถึงได้วางใจ
สำหรับท่าทางเล็กๆ ของเหยียนจิ่วซี อันหรานเก็บได้ทั้งหมด ใบหน้างามอดเกิดรอยยิ้มขึ้นมาไม่ได้
“เสี่ยวซี ว่างไหม?”
“หา?”
อยู่ๆ โดนอันหรานถามแบบนี้ เหยียนจิ่วซีเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็พยักหน้า “ว่างค่ะ”
“เราออกไปเดินเล่นกันหน่อยไหม?”
พอบอกประโยคนี้ออกไป ใจของอันหรานก็สงบอย่างประหลาด ตั้งแต่คืนนั้นที่เหยียนจิ่วซีเปิดใจกับเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสงบขนาดนี้
“ได้สิ!”
เหยียนจิ่วซีพยักหน้าแรงๆ ใบหน้าเล็กเผยสีหน้าประหลาดใจ เธอรู้สึกได้ว่า อันหรานเอาแต่หลบหน้าเธอ