"นี่ก็โหดเกินไปแล้ว!"
หลังจากจ่ายเงิน ซูโม่มองดูใบเสร็จในมือแล้วบ่นอุบอิบ ในความคิดของเขา หมวกใบนี้น่าจะมีค่าแค่ยี่สิบบาท แต่ราคาจริงกลับแพงขึ้นมาถึงยี่สิบเท่า
พูดได้คำเดียวว่า—โหด!
สองคำว่า—พ่อค้าหน้าเลือด!
สามคำว่า—ขอคืนของได้มั้ย?
เอ่อ…นั่นมันสี่คำแล้วนี่หว่า…
"พอเถอะน่า"
เหยียนจิ่วซีหัวเราะเบา ๆ แล้วอธิบายเสียงแผ่วเบาว่า "ตามมาตรฐานการตกแต่งของห้างนี้ อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินเป็นพันล้าน ของที่ขายแพงหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ"
ได้ยินดังนั้น ซูโม่ก็ไม่คิดมากอีกต่อไป ตอนนี้เขาก็นับว่าเป็นคนมีเงิน ในบัตรธนาคารมีเงินสดเก็บไว้หลายพันล้าน
"สาวน้อย ในเมื่อมาถึงแล้ว เราไปเดินดูข้างบนกันดีมั้ย?"
"ดีเลย!"
สำหรับเหยียนจิ่วซีแล้ว ขอแค่ได้อยู่กับซูโม่ จะไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น
ซูโม่เหลือบมองแผนผังข้างลิฟต์ พอเห็นโซนเครื่องประดับบนชั้นเจ็ด เขาก็รู้แล้วว่าควรไปที่ไหน
"ยินดีต้อนรับสู่ศาลาจิ่วเย่ว์"
เมื่อขึ้นมาถึงชั้นเจ็ด ซูโม่ก็จูงมือเหยียนจิ่วซีเดินเข้าร้านเครื่องประดับที่ดูหรูหราอลังการร้านหนึ่งทันที ส่วนชื่อ 'ศาลาจิ่วเย่ว์' นั้น เขาเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
"แขกผู้มีเกียรติทั้งสองท่านสนใจดูสินค้าประเภทไหนดีขอรับ?"
พนักงานหญิงหน้าตาพอใช้เดินเข้ามา โค้งตัวเล็กน้อยให้ทั้งสอง แล้วแนะนำว่า "ศาลาจิ่วเย่ว์แบ่งออกเป็นสองโซน คือโซนนาฬิกาและโซนเครื่องประดับขอรับ"
ตั้งแต่ต้นจนจบ ใบหน้าของพนักงานสาวมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่ และไม่ได้ดูถูกซูโม่กับเหยียนจิ่วซีที่ดูยังเด็ก