“ติ๊ง——”
“ขอแสดงความยินดี ท่านโฮสต์ได้รับสกิล ‘ไวโอลินเชี่ยวชาญ’!”
ทันใดนั้น เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว ความรู้เกี่ยวกับไวโอลินนับไม่ถ้วนผุดขึ้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนฝังแน่นอยู่ในสมองของซูโม่
เมื่อรับความทรงจำเหล่านี้จนหมด สีหน้าของซูโม่ก็เปลี่ยนไปในพริบตา
ไวโอลินเชี่ยวชาญ?
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
“ระบบ นายกำลังทำอะไร?”
ซูโม่ตะโกนถามในใจเสียงดัง แต่สิ่งที่ได้กลับเป็นเพียงเสียงกลไกเย็นชา ความเป็นมนุษย์นิด ๆ ที่เคยมีก็หายไปหมด
“ระบบพบช่องโหว่ร้ายแรง กำลังเริ่มโปรแกรมแก้ไขอัตโนมัติ ระหว่างการแก้ไข ทักษะที่โฮสต์ได้รับแล้วสามารถใช้งานได้ตามปกติ ระยะเวลาแก้ไข 48 ชั่วโมง!”
แย่แล้ว!
ซูโม่แสดงสีหน้าร้อนรนอย่างที่ไม่ค่อยเห็น เขาบอกผู้ดูแลอัจฉริยะไปแล้วว่าไม่ต้องช่วย แล้วทำไมยังมาช่วยอีก?
พอคิดว่าผู้ดูแลอัจฉริยะอาจถูกลบทิ้ง ซูโม่ก็รู้สึกผิดเต็มอก รู้อย่างนี้เขาไม่ขอให้ผู้ดูแลอัจฉริยะช่วยตั้งแต่แรกดีกว่า
“แกจะแข่งต่อหรือเปล่า?”
เมื่อเห็นว่าซูโม่ล่าช้าไม่เริ่มเล่นเพลง คลาวด์ก็เดินเข้ามาหน้าตึง เขาหมดความอดทนแล้ว!
“หุบปาก!”
แววตาซูโม่เย็นเยียบ ปล่อยกลิ่นอายกดดันน่าเกรงขาม ตอนนี้เขาอารมณ์เสียมาก ขี้เกียจมาว่ากันเรื่องมารยาทกับคลาวด์อีก
“แก…”
คลาวด์ตกใจกับท่าทีของซูโม่ คำพูดที่จะหลุดออกจากปากก็ถูกกดไว้ แต่นึกขึ้นได้ว่ามีคนมองอยู่ตั้งมาก ถ้าเขาถูกเด็กนักเรียนตัวคนเดียวขู่จนกลัว มันจะเสียหน้าเกินไป!