"จะกลับประเทศแล้วเหรอ?"
เซียวจี๋ซินอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วรอยยิ้มสดใสก็ผุดขึ้นบนใบหน้า "พอดีเลย ฉันเตรียมของขวัญให้หัวหน้าฮอนดะฟุมิกะไว้ชิ้นหนึ่ง กำลังหาจังหวะเหมาะ ๆ จะให้เธออยู่พอดี สวรรค์ส่งวันดีไม่สู้วันนี้ เอาเป็นวันนี้เลยแล้วกัน"
"ของขวัญ?"
ได้ยินคำนี้ ฮอนดะฟุมิกะมองเซียวจี๋ซินด้วยความหวาดระแวง ทั้งคู่คบค้ากันมาสามปี เขารู้ดีว่าเซียวจี๋ซินเป็นคนยังไง ไม่มีทางมีน้ำใจให้ของขวัญเขาหรอก
ต้องมีแผนร้ายแน่!
"ใช่แล้ว"
เซียวจี๋ซินยกมุมปากขึ้น ก้าวข้ามเส้นเขตแดนไปต่อหน้าฮอนดะฟุมิกะกับทหารซากุระสิบคน เดินดุ่ม ๆ ไปหยุดตรงหน้าฮอนดะฟุมิกะ แล้วอยู่ ๆ ก็ยกมือขึ้นฟาดเข้าที่แก้มซ้ายของฮอนดะฟุมิกะอย่างแรง
"เพี๊ยะ——"
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้น ทำให้ทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน
แม้แต่ทหารเซี่ยกั๋วก็ไม่คิดว่าหัวหน้าทีมจะทำแบบนี้ ชั่วขณะนั้นมือของพวกเขากำแน่นจนเหงื่อซึม
ส่วนฮอนดะฟุมิกะกับทหารซากุระยิ่งอึ้งใหญ่
ข้ามเส้นเขตแดนแล้วยังชกต่อยอีก?
นี่จะทำอะไร?
ยั่วยุให้เกิดสงครามระหว่างสองประเทศรึไง?
แก... แก...
ฮอนดะฟุมิกะโมโหจนตัวสั่น เขาไม่เคยคิดเลยว่าเซียวจี๋ซินกล้าทำแบบนี้
การกระทำแบบนี้มันเป็นการยั่วยุแบบข้ามเส้น!
"ฉันทำไม?"
เซียวจี๋ซินทำหน้าใสซื่อ "นี่ของขวัญอำลาที่ฉันตั้งใจให้คุณนะ ประทับใจเป็นพิเศษเลยใช่ไหม?"