ซูโม่สะบัดมือขวาเบา ๆ ปืนใหญ่ฉบับการ์ตูนและลูกแก้วสีดำก็หายไปจากที่ แล้วเขาก็หักนิ้วอีกครั้ง แรงโน้มถ่วงภายในห้องลับกลับคืนสู่สภาพปกติ แต่โมเลกุลพลังงานยังคงถูกล็อกอยู่เช่นเดิม
ชายชุดดำร้องตะโกนลั่น “ที่แห่งนี้มันคือที่ไหนกันแน่!”
เขาอาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้มานับไม่ถ้วนปี ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเลย
เมื่อทุกอย่างล้ำเลิศเกินกว่าที่ใครจะควบคุมได้ ไม่ว่าจะเชื่อมั่นในตัวเองแค่ไหน ก็ต้องกลัว!
ซูโม่แสดงสีหน้าเยาะเย้ย “ยังจะถามอีกเหรอว่าที่ไหน? ก็สุสานที่ปั้นขึ้นเฉพาะตัวเพื่อเธอนี่แหละ!”
“ความชั่วของเธอผมไม่ขอเสียเวลาพูดถึง ถึงแม้วิธีของผมจะต่ำช้าก็เถอะ แต่กับผู้กระทำความชั่วร้ายยิ่งกว่าฟ้าอย่างเธอ ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องความยุติธรรมอะไรทั้งนั้น”
พูดจบ ซูโม่หันหลังเดินออกจากห้องลับ และในวินาทีที่ประตูห้องลับปิดลง เปลือกผนังรอบด้านก็ปรากฏรูกลมขนาดเท่ากำปั้นจำนวนมาก
วินาทีถัดมา เปลวเพลิงสีเขียวพุ่งทะยานออกมา
ภายในห้องลับ เสียงฟู่ฟ้อและเสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกัน
“ซูโม่… ข้า… ไม่ยกให้เจ้าแน่…”
ภายนอกห้องลับ
ซูโม่ส่ายหน้าแล้วหัวเราะเบา ๆ “เสียดาย เธอไม่มีโอกาสแล้ว”
เปลวเพลิงภายในห้องลับยังคงลุกไหม้อยู่ เสียงกรีดร้องเบาลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งในที่สุดก็เงียบกริบหายไปสนิท
ซูโม่กลับมาถึงหน้าห้องประชุมที่หนึ่ง แต่ไม่รีบเดินเข้าไป
กลับกัน เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาหมายเลขหนึ่งหมายเลข
ห้องนั่งเล่นของบ้าน
เหยียนจิ่วซีกับแม่ของซูกำลังนั่งอยู่หน้าโทรทัศน์ ทั้งสองกอดกันแนบแน่น มองภาพบนจอ อารมณ์ตกต่ำจนหนักหน่วง