“ได้”
ซูโม่พยักหน้ารับ แอบชำเลืองมองเทียนเป่ยที่ตึงเครียดจนสองมือถูไถกันไม่หยุด ความคิดอะไรบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในใจ จึงเสนอขึ้นเองว่า “หัวหน้าอวี๋ อีกแป๊บก็จะเที่ยงแล้ว ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันมั้ย?”
“เผอิญท่านเจ้าสำนักเถียนก็อยู่ด้วย งั้นสามคนเราก็ไปกัดกันหน่อย?”
“ไม่ล่ะ”
อวี่เหมยเหรินหันศีรษะไปมองเทียนเป่ยที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “อาจารย์ซู ท่านเจ้าสำนักเถียน ข้าพูดให้ชัด ๆ เลยนะ ข้าไม่หาคู่ สองท่านไม่ต้องเสียเวลาคิดมากอีกแล้ว”
“……”
“……”
เทียนเป่ยบีบมือทั้งสองแน่นจนแน่นหนัง ยังไม่ยอมแพ้ถามต่อ “หัวหน้าอวี๋ ทำไมล่ะครับ?”
“ผม... ผมก็ไม่ได้เป็นรองใคร ทำไมถึงไม่ยอมให้โอกาสผมบ้างเลย!”
“ไม่ให้!”
อวี่เหมยเหรินลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับเทียนเป่ยโดยตรง พูดทีละคำว่า “เธอก็ไม่ได้เป็นรองใครจริง แต่ฉันไม่ชอบเธอ เธอไม่ต้องเสียเวลาความคิดมากับฉันอีก ระหว่างเราไม่มีความเป็นไปได้เลย พูดถึงขนาดนี้ ชัดแล้วใช่มั้ย?”
“ผม...”
เทียนเป่ยหมดอาลัยสุดซ้ำ สีหน้าบูดเบี้ยวสุดชีวิต
จากนั้น สายตาของอวี่เหมยเหรินก็หล่นลงบนใบหน้าของซูโม่ ประกายอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถ้วนวาบผ่านขึ้นในดวงตา “อาจารย์ซู ถ้าไม่มีธุระอื่นแล้ว ข้าขอตัวก่อนนะ”
“อืม”
ซูโม่พยักหน้าเรื่อย ๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก
จริง ๆ แล้วนิสัยแบบนี้ของอวี่เหมยเหริน เขากลับชอบเสียมากกว่า
ตัดสินใจเด็ดขาด ไม่ลากยาวให้เป็นเรื่องเป็นราว
การกระทำแบบนี้ ถูกต้องมาก!
ยังไงก็ตาม ในเรื่องความรัก ชอบคือชอบ ไม่ชอบคือไม่ชอบ การฝืนใจบังคับมามันไม่ใช่ความสุข
ความรัก ไม่มีคำว่าอดทนยัดเยียด