ในที่สุด หลู่หว่างโยวก็เดินออกจากบ้านไปแบบเงียบ ๆ โดยไม่แม้แต่จะบอกลาสักคำ
บ้านหลังนี้มันทำร้ายจิตใจชะมัด!
เมื่อซูโม่กับเหยียนจิ่วซีได้สติ หลู่หว่างโยวก็มาถึงคณะคณิตศาสตร์ไปแล้ว
"พี่หว่างโยวคะ ทำไมเดินหายไปเฉย ๆ เลยล่ะคะ"
ในห้องนั่งเล่น เหยียนจิ่วซีถือโทรศัพท์ยืนอยู่หน้าหน้าต่าง สีหน้าดูเกรงใจเป็นที่สุด ส่วนซูโม่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ ใบหน้ายิ้มแฉ่งเต็มไปหมด
ในสายตาของเขา การกระทำของหลู่หว่างโยวช่างฉลาดเหลือเกิน
การมานั่งเป็นหลอดไฟนี่ ไม่ใช่นิสัยที่ดีเลยจริง ๆ!
เสียงของหลู่หว่างโยวดังมาจากปลายสายพร้อมความแค้น "เสี่ยวซี ถ้าฉันยืนยันอยู่ต่อไป ผู้ชายของเธอคงจะเกลียดฉันจนขี้หูตายแน่ ๆ ผู้ชายคนนั้นเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับ 6 ฉันยังไงก็ขัดใจไม่ได้ หนีก่อนดีกว่า!"
เหยียนจิ่วซีขอโทษ "พี่หว่างโยวคะ ขอโทษนะคะ"
"เฮ้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอก"
เสียงของหลู่หว่างโยวเบาลงทันที พูดแฝงแฝง "เสี่ยวซี ตอนกลางคืนเธอก็เตรียมตัวให้ดี ๆ ล่ะ ระวังโดนใครบางคนกินเกลี้ยงจนไม่เหลือกระดูก"
พูดจบ เธอก็วางสายทันที ไม่ให้เหยียนจิ่วซีมีโอกาสได้อธิบาย
"ตู๊ด… ตุ๊ด ๆ…"
ได้ยินเสียงวางสายในโทรศัพท์ ใบหน้างดงามของเหยียนจิ่วซีก็แดงก่ำขึ้นทันตา อุณหภูมิพุ่งสูงฉับพลัน
ซูโม่เอียงเข้ามากระซิบข้างหู "เหยียนจิ่วซี ที่บ้านเหลือแค่เราสองคนแล้วนะ เป็นเวลาลงมือทำเรื่องสำคัญหรือยัง?"
"คุณ… ไปห่าง ๆ!"
เหยียนจิ่วซีสะบัดตัวหลบไปด้านข้าง เมื่อเห็นรอยยิ้มที่คิดไปไกลของซูโม่ก็ดุว่า "ทั้งวันทั้งคืนคิดแต่เรื่องแค่นี้ คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่ทำเมื่อกี้นี่เกินไปมาก ๆ?"