“ถ้าไม่มีเรื่องไม่คาดฝัน กำลังต่อไปของผมจะโฟกัสไปที่การสร้างสถานีอวกาศนานาชาติครับ ทุกท่านรอชมได้เลย”
ทันทีที่หัวข้อเลื่อนไปถึงสถานีอวกาศนานาชาติ สื่อมวลชนทุกคนตาลุกวาว เริ่มคันมืออยากจะถามซะให้ตายเถอะ
ก็เพราะการลงมือทำสถานีอวกาศนานาชาติจริง ๆ ไม่เบียดเสียด้อยกว่าความสำเร็จของซูโม่ที่ก้าวขึ้นเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับหกเลย
ที่สำคัญ ก่อนหน้านี้ทั่วโลกต่างมองว่าเซี่ยกั๋วไม่มีทางสร้างสถานีอวกาศนานาชาติได้ด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว
ซูโม่กลายเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับหก ทำให้ทั้งโลกได้เห็นด้วยตาตัวเองแล้วว่าความสามารถระดับนี้มันเหนือมนุษย์ขนาดไหน ถ้ามีเขาอยู่ โอกาสที่เซี่ยกั๋วจะสร้างสถานีอวกาศนานาชาติของตัวเองได้ ก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้
ด้วยจรรยาบรรณของคนสื่อ นักข่าวต่างชาติเหล่านั้นต่างอยากจะถามคำถามเป็นชุด ๆ
แต่คำยังไม่ทันหลุดปาก ก็นึกขึ้นได้ถึงท่าทีและถ้อยคำของซูโม่เมื่อครู่
ทันใดนั้น สีหน้าของพวกเขาก็บูดบึ้งด้วยความอ่อนแอไปตาม ๆ กัน
ฝ่ายนักข่าวเซี่ยกั๋วที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นภาพนี้ ก็แอบยิ้มกริ๊กกันเป็นแถว
ทางเดินนี้พวกเขาเคยเดินมาแล้วทั้งนั้น!
ตอนนี้มาเห็นนักข่าวต่างชาติเจอสภาพเดียวกัน ในใจช่างสบายยิ่งกว่าได้กินยาหอม!
หวังเทาพยักหน้าเบา ๆ แล้วยิ้มว่า “ขออวยพรให้อาจารย์ซูสร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาอีกครั้งครับ”
“คำถามที่สองคืออะไร?”
“อาจารย์ซูดูรีบนิด ๆ นะครับ?”
“ถามเสร็จเร็ว ๆ ก็ดี ทุกคนได้กลับบ้านกันสบาย ๆ”