ตอนเช้าตีหกกว่า ซูโม่ลืมตาตื่นขึ้นมา
ใส่เสื้อผ้าเสร็จ เขารีบลงไปชั้นล่างทันที วันนี้เป็นวันแรกที่หนังเข้าฉาย เขาตั้งใจจะไปปรึกษาเรื่องหนึ่งกับแม่ยาย
เพิ่งมาถึงห้องนั่งเล่น ก็เห็นแม่ของเหยียนนั่งอยู่บนโซฟากำลังจิบกาแฟ มีแล็ปท็อปวางอยู่ด้านหน้า รอยคล้ำใต้ตาชัดเจนมาก
เห็นแบบนี้ ซูโม่รีบเดินเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง "คุณแม่ นอนไม่หลับทั้งคืนเลยเหรอครับ?"
"เสี่ยวโม่?"
แม่ของเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นอธิบายกับซูโม่ "เมื่อคืนบริษัทมีเรื่องเร่งด่วนนิดหน่อย ยุ่งจนถึงเช้าเพิ่งเสร็จ อ้อ แล้วตื่นแต่เช้าทำไมล่ะ นอนต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ?"
ซูโมนั่งลง พูดตรงๆ เลย "คุณแม่ ผมมีเรื่องจะปรึกษาครับ"
แม่ของเหยียนยิ้มบางๆ วางแก้วกาแฟลง แล้วถาม "เรื่องหนังเหรอ?"
ซูโม่อ้าปากค้าง พูดด้วยความสงสัย "คุณแม่รู้ได้ยังไงครับ?"
"เดาเอา"
แม่ของเหยียนยิ้มน้อยๆ พูดเสียงเบา "วางใจเถอะ เมื่อคืนแม่จัดการเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว วันนี้พนักงานในเครือเทียนหงกรุ๊ปกว่าสามพันคนหยุดงานพร้อมหน้า ไปดู "กระบี่ของมั่วซิ่วเหรียน" เป็นกลุ่ม นี่เป็นหนังเรื่องแรกของลูกเขยฉัน ฉันเป็นแม่ยายจะไม่ซัพพอร์ตได้ยังไงล่ะ"
"ขอบคุณคุณแม่ครับ"
ซูโมเกาหัวอย่างเขินๆ ที่แท้เขาก็กำลังคิดอยู่ว่าจะพูดกับแม่ของเหยียนยังไงดี ไม่คิดว่าแม่ของเหยียนเตรียมการไว้หมดแล้ว
แม่ของเหยียนแกล้งทำหน้ารำคาญ "เด็กคนนี้ทำตัวห่างเหินเกินไปแล้ว กับแม่ยังต้องพูดขอบคุณอีกเหรอ? ครั้งเดียวพอ!"