“ผู้กองหนึ่งอวี่ เราคือซูโม่”
ซูโม่ข้ามพิธีกรรมสุภาพไปเลย เปิดปากถามทันที “ตอนนี้ใครดูแลเสี่ยวซีอยู่”
“กุหลาบกับไม้จันทร์”
หญิงสาวปลายสายตอบรวดเดียว เธอจับได้ถึงความร้อนรนในน้ำเสียงของซูโม่ ก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
“อาจารย์ซู ฝ่ายคุณหนี่งไม่เกิดเรื่องใช่ไหมคะ เดี๋ยวฉันติดต่อกุหลาบกับไม้จันทร์ ถามให้ทันที……”
“ไม่ต้อง”
ซูโม่ขัดขึ้นมา
“สายเกินแล้ว อีกฝ่ายน่าจะถอนตัวออกจากในสถานที่เกิดเหตุไปนานแล้ว”
“แล้วคุณหนี่ง…… ”
“เสี่ยวซีปลอดภัย แต่ฉันสงสัยว่าอีกฝ่ายทิ้งกับดักขู่อะไรเอาไว้”
“อาจารย์ซู รบกวนส่งพิกัดมาหน่อย เดี๋ยวฉันรีบไปหา”
“ได้ เท่านี้ก่อน”
วางสาย
ซูโม่ส่งพิกัดลานเฉาเทียนไปให้
หัวหน้าทีมนกไนท์ อวี่เหมยเหริน!
ใช่แล้ว เธอก็ชื่อแบบนี้แหละ
ซูโม่ไม่เคยเห็นอวี่เหมยเหรินมาก่อน แต่ก็คุ้นหูกับชื่อนี้ไม่ใช่เบา
สมัยอยู่ประเทศต้าหยาง หลงที่สองกับหลงที่ห้าพูดถึงชื่อนี้ไม่น้อย คำวิจารณ์ของทั้งสองคนต่ออวี่เหมยเหรินมีแค่สี่คำ
งามระดับตำนาน!
กระทั่งเขายังเคยได้ยินชื่อนี้จากปากเทียนเป่ย ชัดเจนว่าเทียนเป่ยมีใจให้อวี่เหมยเหรินมากกว่าเพื่อนธรรมดา
ส่วนอวี่เหมยเหรินจะสนใจเทียนเป่ยหรือเปล่า เรื่องนั้นเขาไม่รู้……
แต่ว่าสำหรับอวี่เหมยเหรินคนนี้ ซูโม่ไม่ได้อยากรู้จักแม้แต่นิด
ไม่สนใจ และก็ไม่มีอารมณ์จะสนใจ
หัวใจของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวล กังวลเรื่องความปลอดภัยของเยียนจิ่วซี
เมื่อมีกุหลาบกับไม้จันทร์คอยปกป้องติดตัว แม้แต่หวงเฉวียนก็ไม่มีทางได้โอกาสลงมือกับเยียนจิ่วซีตรง ๆ