"อาจารย์จาง หน้าตาของคุณช่างใหญ่หลวงนัก ขนาดสามารถเชิญซูโม่มาร่วมแสดงภาพยนตร์ได้ ไม่เพียงเท่านั้น ซูโม่ยังช่วยโปรโมตอีกด้วย ครั้งนี้คุณจะรวยใหญ่แล้วแน่นอน!"
จางเกอหัวเราะอย่างอารมณ์ดี พูดอย่างเกรงใจว่า "ผู้กำกับหลี่พูดเกินไปแล้ว ผมอาศัยความสนิทสนมกับซูโม่ ใช้หน้าม้ายื่นคำเชิญ ไม่คิดว่าจะสำเร็จจริง ๆ"
"เฮ้อ ครั้งนี้สถิติบ็อกซ์ออฟฟิศในประเทศคงรักษาไว้ไม่ไหวแล้ว เฉินไข่ซานคงร้องไห้จนเป็นลมอยู่ในห้องน้ำแล้วล่ะ ไม่พูดแล้ว ให้ผมอิจฉาต่อไปก่อน"
วางสายโทรศัพท์
"กริ๊งงง——"
โทรศัพท์มือถือดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้จางเกอรู้สึกจนปัญญามาก เป็นความจนปัญญาที่มีความสุข
"ว่าไงครับ ใครครับ?"
"อาจารย์จาง คุณครับ ผมเฉินไข่ซาน"
จางเกอแปลกใจ พูดอย่างเกรงใจว่า "อ้าว! ผู้กำกับเฉินนี่เอง ผมชื่นชมผู้กำกับเฉินมานานแล้ว แต่ก็ไม่เคยมีโอกาสได้ร่วมงานกันสักที"
"อาจารย์จางพูดเกินไปแล้ว ภาพยนตร์เรื่องใหม่ของคุณจะต้องทำลายสถิติบ็อกซ์ออฟฟิศในประเทศแน่นอน ขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับอาจารย์จาง ณ ที่นี้ด้วย"
เฉินไข่ซานยิ้มอย่างขมขื่น "พูดออกมาก็ไม่กลัวอาจารย์จางจะหัวเราะ ผมเตรียมตัวอย่างตั้งใจสิบปีกว่าจะถ่ายทำออกมาเป็นเรื่อง 'บู๊ลิ้ม' ออกมาได้ เผลอสร้างสถิติบ็อกซ์ออฟฟิศในประเทศสำเร็จ คิดว่าในเวลาอันสั้นคงไม่มีภาพยนตร์เรื่องไหนทำลายสถิตินี้ได้ แต่ดูสถานการณ์นี้แล้ว เป็นผมที่คิดไปเองข้างเดียวเกินไป"
จางเกอหัวเราะแห้ง ๆ กล่าวว่า "ผู้กำกับเฉินถ่อมตัวเกินไปแล้ว ภาพยนตร์เรื่อง 'ดาบของโม่ซิ่วหราน' บ็อกซ์ออฟฟิศอาจจะดีมาก แต่จะทำลายสถิติที่ 'บู๊ลิ้ม' สร้างไว้ได้นั้นยังยากมาก"