เช้าวันรุ่งขึ้น ซูโม่ตื่นแต่เช้าตรู่ พอเดินออกจากห้องก็ได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำดังแว่วมา
ขโมยขึ้นบ้านหรือเปล่านะ?
ตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงเช้า ด้วยความเข้าใจของซูโม่ต่อเหยียนจิ่วซี หล่อนไม่มีทางตื่นเช้าขนาดนี้แน่!
ซูโม่ย่องเบาเข้าไปที่ประตูห้องน้ำ ชะโงกหน้ามอง เห็นเหยียนจิ่วซีกำลังแปรงฟันไปพลาง ร้องเพลงไปพลางพอดี
"ซี่ซวาซว่า ซี่ซวาซว่า..."
"สาวน้อย ทำอะไรน่ะ?"
จู่ๆ ซูโม่ก็ส่งเสียงขึ้น ทำให้เหยียนจิ่วซีสะดุ้งโหยง แปรงสีฟันในมือเกือบหล่นพื้น
"คุณแอบๆ ซ่อนๆ ทำอะไรน่ะ?"
"วันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะ?"
ซูโม่กลอกตามองบน "เมื่อกี้ฉันนึกว่าขโมยขึ้นห้องซะอีก!"
เหยียนจิ่วซีบ้วนปากเสร็จก็กลอกตาใส่ซูโม่ไปหนึ่งที พูดเบาๆ ว่า "วันนี้คุณมีแข่งไม่ใช่เหรอ? ฉันก็ต้องตื่นเช้าขึ้นมาหน่อยสิ จะได้ไปเชียร์คุณไง!"
"ซาบซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้เลย!"
ซูโม่ทำท่าตื้นตันน้ำตาคลอ กางแขนออกไปทางเหยียนจิ่วซี "สาวน้อย มาๆ กอดกันสักหน่อย"
"ไม่เอา!"
เหยียนจิ่วซียิ้มร่วน แล้วผลักซูโม่ออกจากห้องน้ำตรงๆ "แฟนจ๋า ไปทำอาหารเช้าก่อนนะ"
"แฟนจ๋า?"
มองประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท มุมปากของซูโม่ก็ปรากฏรอยยิ้มเจื่อนๆ ยังไงเขาก็จะต้องเปลี่ยนสรรพนามสามคำนั้นให้เหลือแค่สองคำให้ได้!
ตั้งแต่ซื้อเครื่องครัวมา ทั้งสองคนก็ไม่ค่อยไปกินข้าวที่โรงอาหารมหา'ลัยแล้ว ทางด้านเหยียนจิ่วซียังโอเค แต่ซูโม่นี่สิ กินอาหารฝรั่งของประเทศต้าหยางไม่ลงจริงๆ