"ชอบหมดเลย!"
ซูโม่ยิ้มบาง ลูบหัวเล็ก ๆ ของเหยียนจิ่วซีอย่างอ่อนโยน "แต่ เอาคนเดียวพอ!"
"ทำไมล่ะ?"
เหยียนจิ่วซีอึ้งไปครู่หนึ่ง สงสัยถาม "เมื่อก่อนนายบอกว่า อยากให้ฉัน..."
พูดไปเรื่อย ๆ เสียงเธอก็เบาลง ๆ จนเงียบหาย หน้าเล็กแดงระเรื่อไม่หยุด
สาวน้อย นั่นฉันแซวเล่นนะ อย่าคิดจริง
ซูโม่รู้ดีว่าเหยียนจิ่วซีจะพูดอะไร จึงอธิบายเนิบ ๆ "คลอดลูกน่ะ มันเป็นภาระหนักกับร่างกายผู้หญิงนะ ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็ไม่อยากให้แกเจ็บ"
ถึงตัวจะชอบเด็กมาก แต่ไม่อยากให้เหยียนจิ่วซีบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว!
สองอย่างนี้ อะไรสำคัญกว่ากัน?
สำหรับเขา ไม่ต้องคิดเลย แน่นอนว่าเป็นอย่างหลัง
"ไม่เอา!"
เหยียนจิ่วซีปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด "ต้องมีสักคน..."
พูดไปได้ครึ่งเดียว ก็พูดต่อไม่ไหว หน้าเล็กร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ
"สาวน้อย วันนี้แกเป็นอะไรไป?"
ซูโม่กวาดตามองเหยียนจิ่วซีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความงุนงงหนัก "เมื่อก่อนพอเจอเรื่องแบบนี้ แกไม่เคยจะต่อปากต่อคำเลยนี่หว่า ทำไมวันนี้แปลกจัง?"
"ฉัน..."
เหยียนจิ่วซีอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าเอาความกล้ามาจากไหน กระซิบเบา ๆ "เสี่ยวโม่ คืนนี้เราไปเปิดห้องกันเถอะ!"
ซูโม่: "..."
อะไรกัน?
เขาฟังผิด หรือว่าฝันไป?
เปิดห้อง?
นี่...
"สาวน้อย พูดอีกทีได้ปะ?"
"คืนนี้เราไปเปิดห้องกันเถอะ!"
เหยียนจิ่วซีสูดลมหายใจลึก ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยแววจริงจัง นี่คือการตัดสินใจที่ผ่านการใคร่ครวญมาแล้วของเธอ
คบหากับซูโม่มานานขนาดนี้ เธอย่อมเข้าใจความรู้สึกที่ซูโม่มีต่อตัวเธอดี นี่คือคนที่เธอสามารถฝากทั้งชีวิตไว้ได้