ฮิกกินสันจ้องค้างอยู่ที่เครื่องในมือซูโม่ไม่วางตา แววตาเต็มไปด้วยความฉงนสับสน
เขายืนอยู่ติดกับซูโม่ตั้งแต่แรก แต่ไม่รู้เลยว่าเครื่องนี้โผล่ขึ้นมาในมือซูโม่ได้ยังไง เหมือนถูกอัญเชิญออกมาจากอากาศธรรมดา
“อาจารย์ซู คุณเมื่อกี้…”
“อันนี้เรียกว่าฝ่ามือมายากล”
ซูโม่ยิ้มและอธิบาย “วิชาที่เล่นกันอยู่ตามชนบทของเซี่ยกั๋ว ใกล้เคียงกับมายากลที่คุณสีกินสันเข้าใจนั่นแหละ”
ฮิกกินสันพยักหน้าแบบครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย ไม่ซักไซ้ต่อ แล้วตั้งใจสำรวจเครื่องในมือซูโม่ ความอยากรู้มันชนะใจ จนต้องเอ่ยถามขึ้น “อาจารย์ซู เครื่องนี้ใช้ทำอะไร?”
“ผมก็ไม่รู้”
ซูโม่กะพริบตาใส่อย่างไร้เดียงสา คำตอบนี้ทำให้สีหน้าฮิกกินสันเปลี่ยนไปอย่างน่าดู มุมปากกระตุกไม่หยุด “อาจารย์ซู คุณไม่ได้ล้อเล่นกับผมใช่ไหม? ของคุณเอง แล้วจะไม่รู้ได้ยังไง?”
“ก็ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้”
ซูโม่ยิ้มปริศนา ไม่ขออธิบายอะไรต่อ
จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้โกหกฮิกกินสันเลย เครื่องนี้ใช้ทำอะไร เขาก็ไม่รู้จริง ๆ
เครื่องนี้คือรางวัลที่สุ่มได้จากสิทธิ์สุ่มแบบกำหนดเป้าหมายครั้งสุดท้าย — เครื่องตรวจพลังสายเลือด
ใช้ยังไงน่ะเหรอ? ต้องไปปรึกษาเสี่ยวเสี่ยวโม่
“คุณสีกินสัน รอสักครู่นะ ให้ผมศึกษาก่อนว่าของแปลกนี่มันใช้ยังไง”
พูดทิ้งไว้แบบนั้น ซูโม่ก็เดินไปหมอบอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร แล้วเริ่มศึกษาของ
ตอนนี้แม้จะบ่ายแล้ว แต่ความชื้นในป่าดิบชื้นนี่แสนจะหนักอึ้ง ดินใต้เท้าเหนียวหนึบสุด ๆ
สภาพแบบนี้ทำให้ซูโม่ปรับตัวไม่ค่อยถนัด เขย่าเท้าเบา ๆ ภายนอกดูเหมือนกำลังศึกษาเครื่องในมือ แต่จริง ๆ คือกำลังถามเสี่ยวเสี่ยวโม่อยู่ในหัว
“พูดมาเลยด่วน! ของนี่มันใช้ยังไง?”